6.
Η ομιλία για το γεράκι
372.
«Κάποτε στο παρελθόν, μοναχοί, ένα γεράκι επιτέθηκε βίαια σε ένα ορτύκι και το άρπαξε.
Τότε, μοναχοί, το ορτύκι, ενώ το έπαιρνε το γεράκι, θρηνούσε έτσι -
'Εμείς είμαστε άτυχοι, εμείς έχουμε λίγη αξία, που εμείς περιφερόμασταν σε ακατάλληλο τόπο, σε ξένο πεδίο.
Αν σήμερα εμείς περιφερόμασταν στον τόπο για συλλογή τροφής, στο δικό μας πατρικό πεδίο, αυτό το γεράκι δεν θα ήταν ικανό εναντίον μου, δηλαδή -
για μάχη'.
'Και ποιος είναι για σένα, ορτύκι, ο τόπος για συλλογή τροφής, το δικό σου πατρικό πεδίο;'
'Δηλαδή -
το οργωμένο χωράφι, ο τόπος με τους βώλους χώματος'».
«Τότε, μοναχοί, το γεράκι, χωρίς να υπερηφανεύεται για τη δύναμή του, χωρίς να καυχιέται για τη δύναμή του, άφησε ελεύθερο το ορτύκι -
'Πήγαινε λοιπόν εσύ, ορτύκι, ακόμα κι αν πας εκεί δεν θα ξεφύγεις από μένα'».
«Τότε, μοναχοί, το ορτύκι, αφού πήγε στο οργωμένο χωράφι, στον τόπο με τους βώλους χώματος, αφού ανέβηκε σε έναν μεγάλο βώλο χώματος, στάθηκε προκαλώντας το γεράκι - 'Έλα τώρα σε μένα, γεράκι, έλα τώρα σε μένα, γεράκι'. Τότε, μοναχοί, εκείνο το γεράκι, χωρίς να υπερηφανεύεται για τη δύναμή του, χωρίς να καυχιέται για τη δύναμή του, αφού μάζεψε και τα δύο φτερά του, επιτέθηκε βίαια στο ορτύκι. Όταν όμως, μοναχοί, το ορτύκι κατάλαβε 'αυτό το γεράκι έχει έρθει πολύ κοντά σε μένα', τότε μπήκε μέσα σε εκείνον ακριβώς τον βώλο χώματος. Τότε, μοναχοί, το γεράκι εκεί ακριβώς χτύπησε το στήθος του. Έτσι πράγματι συμβαίνει, μοναχοί, σε αυτόν που περιφέρεται σε ακατάλληλο τόπο, σε ξένο πεδίο.
«Γι' αυτό, μοναχοί, μην περιφέρεστε σε ακατάλληλο τόπο, σε ξένο πεδίο. Σε αυτούς που περιφέρονται, μοναχοί, σε ακατάλληλο τόπο, σε ξένο πεδίο, ο Μάρα θα βρει ευκαιρία, ο Μάρα θα βρει βάση. Και ποιος, μοναχοί, είναι ο ακατάλληλος τόπος για έναν μοναχό, το ξένο πεδίο; Δηλαδή - τα πέντε είδη αισθησιακής ηδονής. Ποια πέντε; Υλικές μορφές αντιληπτές από το μάτι, επιθυμητές, ελκυστικές, ευχάριστες, αγαπητές, συνδεδεμένες με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικές· ήχοι αντιληπτοί από το αυτί... κ.λπ... Οσμές αντιληπτές από τη μύτη... Γεύσεις αντιληπτές από τη γλώσσα... απτά αντικείμενα αντιληπτά από το σώμα, επιθυμητά, ελκυστικά, ευχάριστα, αγαπητά, συνδεδεμένα με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικά - αυτός, μοναχοί, είναι ο ακατάλληλος τόπος για έναν μοναχό, το ξένο πεδίο.
«Περιφέρεστε, μοναχοί, στον τόπο για συλλογή τροφής, στο δικό σας πατρικό πεδίο. Σε αυτούς που περιφέρονται, μοναχοί, στον τόπο για συλλογή τροφής, στο δικό τους πατρικό πεδίο, ο Μάρα δεν θα βρει ευκαιρία, ο Μάρα δεν θα βρει βάση. Και ποιος, μοναχοί, είναι ο τόπος για συλλογή τροφής για έναν μοναχό, το δικό του πατρικό πεδίο; Δηλαδή - οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα διαμένει παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο - αυτός, μοναχοί, είναι ο τόπος για συλλογή τροφής για έναν μοναχό, το δικό του πατρικό πεδίο». Έκτο.