3.
Η ομιλία για τον μεγάλο πυρετό
1113.
«Υπάρχει, μοναχοί, μια κόλαση που ονομάζεται Μεγάλος Πυρετός.
Εκεί ό,τι υλική μορφή βλέπει με το μάτι, βλέπει μόνο ανεπιθύμητη μορφή, όχι επιθυμητή μορφή·
βλέπει μόνο μη αγαπητή μορφή, όχι αγαπητή μορφή·
βλέπει μόνο δυσάρεστη μορφή, όχι ευχάριστη μορφή.
Ό,τι ήχο ακούει με το αυτί... κ.λπ...
ό,τι απτό αντικείμενο αγγίζει με το σώμα... κ.λπ...
ό,τι νοητικό φαινόμενο συνειδητοποιεί με τον νου, συνειδητοποιεί μόνο ανεπιθύμητη μορφή, όχι επιθυμητή μορφή·
συνειδητοποιεί μόνο μη αγαπητή μορφή, όχι αγαπητή μορφή·
συνειδητοποιεί μόνο δυσάρεστη μορφή, όχι ευχάριστη μορφή».
Όταν αυτό ειπώθηκε, κάποιος μοναχός είπε στον Ευλογημένο: «Μεγάλος πράγματι αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο πυρετός, πολύ μεγάλος πράγματι αυτός, σεβάσμιε κύριε, ο πυρετός! Υπάρχει άραγε, σεβάσμιε κύριε, από αυτόν τον πυρετό άλλος πυρετός μεγαλύτερος και πιο τρομακτικός;» «Υπάρχει, μοναχέ, από αυτόν τον πυρετό άλλος πυρετός μεγαλύτερος και πιο τρομακτικός».
«Ποιος όμως, σεβάσμιε κύριε, είναι ο άλλος πυρετός από αυτόν τον πυρετό μεγαλύτερος και πιο τρομακτικός;» «Όποιοι ασκητές ή βραχμάνοι, μοναχοί, δεν κατανοούν όπως πραγματικά είναι: 'αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος'... κ.λπ... δεν κατανοούν όπως πραγματικά είναι: 'αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου', αυτοί ευχαριστιούνται σε δραστηριότητες που οδηγούν στη γέννηση... κ.λπ... ευχαριστημένοι... κ.λπ... δημιουργούν... κ.λπ... αφού δημιουργήσουν, καίγονται από τον πυρετό της γέννησης, καίγονται από τον πυρετό του γήρατος, καίγονται από τον πυρετό του θανάτου, καίγονται από τον πυρετό της λύπης, του θρήνου, του πόνου, της δυσαρέσκειας και του άγχους. Αυτοί δεν απελευθερώνονται από τη γέννηση, από το γήρας, από τον θάνατο, από τις λύπες, από τους θρήνους, από τον πόνο, από τη δυσαρέσκεια, από το άγχος. 'Δεν απελευθερώνονται από τον υπαρξιακό πόνο', λέω».
«Όποιοι όμως ασκητές ή βραχμάνοι, μοναχοί, κατανοούν όπως πραγματικά είναι: 'αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος'... κ.λπ... κατανοούν όπως πραγματικά είναι: 'αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου'. Αυτοί δεν ευχαριστιούνται σε δραστηριότητες που οδηγούν στη γέννηση... κ.λπ... χωρίς ευχαρίστηση... κ.λπ... δεν δημιουργούν... κ.λπ... μη δημιουργώντας, δεν καίγονται από τον πυρετό της γέννησης, δεν καίγονται από τον πυρετό του γήρατος, δεν καίγονται από τον πυρετό του θανάτου, δεν καίγονται από τον πυρετό της λύπης, του θρήνου, του πόνου, της δυσαρέσκειας και του άγχους. Αυτοί απελευθερώνονται από τη γέννηση, από το γήρας, από τον θάνατο, από τις λύπες, από τους θρήνους, από τον πόνο, από τη δυσαρέσκεια, από το άγχος. 'Απελευθερώνονται από τον υπαρξιακό πόνο', λέω».
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Τρίτη.