3.
Η ομιλία για την άκρη του διπλού χιτώνα
92.
Αυτό ειπώθηκε από τον Ευλογημένο, ειπώθηκε από τον Άξιο, έτσι έχω ακούσει -
«Ακόμη κι αν, μοναχοί, ένας μοναχός πιάνοντας την άκρη του διπλού χιτώνα με ακολουθούσε από κοντά, βάζοντας το πόδι στο πόδι, αυτός όμως είναι πλεονέκτης, με έντονο πάθος για τις αισθησιακές ηδονές, με κακόβουλο νου, με διεφθαρμένους λογισμούς, επιλήσμων, χωρίς πλήρη επίγνωση, μη αυτοσυγκεντρωμένος, με περιπλανώμενο νου, με ασυγκράτητες ικανότητες· ωστόσο αυτός είναι μακριά από μένα, και εγώ από αυτόν. Για ποιο λόγο; Διότι αυτός ο μοναχός, μοναχοί, δεν βλέπει τη Διδασκαλία. Μη βλέποντας τη Διδασκαλία δεν βλέπει εμένα.
«Ακόμη κι αν αυτός ο μοναχός, μοναχοί, διέμενε σε απόσταση εκατό γιότζανα. Αυτός όμως δεν είναι πλεονέκτης, χωρίς έντονο πάθος για τις αισθησιακές ηδονές, χωρίς κακόβουλο νου, χωρίς διεφθαρμένους λογισμούς, μνήμων, με πλήρη επίγνωση, αυτοσυγκεντρωμένος, με πλήρως εστιασμένο νου, με συγκρατημένες ικανότητες· ωστόσο αυτός είναι κοντά μου, και εγώ σε αυτόν. Για ποιο λόγο; Διότι αυτός ο μοναχός, μοναχοί, βλέπει τη Διδασκαλία· βλέποντας τη Διδασκαλία βλέπει εμένα». Αυτό το νόημα είπε ο Ευλογημένος. Εκεί αυτό λέγεται έτσι -
ακόλουθος της λαχτάρας αυτού που είναι χωρίς λαχτάρα, μη κατασβεσμένος αυτού που είναι κατασβεσμένος·
προσκολλημένος αυτού που έχει εγκαταλείψει την απληστία, δες πόσο μακριά είναι.
σαν λίμνη σε ήρεμο μέρος, χωρίς λαχτάρα κατευνάζεται.
χωρίς προσκόλληση αυτού που έχει εγκαταλείψει την απληστία, δες πόσο κοντά είναι».
Αυτό επίσης το νόημα ειπώθηκε από τον Ευλογημένο, έτσι έχω ακούσει. Τρίτη.