8.
Η ομιλία για τον μάγειρα
374.
«Όπως, μοναχοί, ένας αδαής, άπειρος, ανίκανος μάγειρας θα υπηρετούσε έναν βασιλιά ή έναν βασιλικό υπουργό με διάφορα είδη σούπας -
με ξινές, με πικρές, με καυτερές, με γλυκές, με αλκαλικές, με μη αλκαλικές, με αλμυρές, με άναλες.
«Αυτός ο αδαής, άπειρος, ανίκανος μάγειρας, μοναχοί, δεν αντιλαμβάνεται το χαρακτηριστικό του κυρίου του - 'αυτή η σούπα αρέσει σήμερα στον κύριό μου, ή σε αυτήν απλώνει το χέρι, ή από αυτήν παίρνει πολύ, ή αυτήν επαινεί. Η ξινή σούπα αρέσει σήμερα στον κύριό μου, ή στην ξινή απλώνει το χέρι, ή από την ξινή παίρνει πολύ, ή την ξινή επαινεί. Ή η πικρή σήμερα... ή η καυτερή σήμερα... ή η γλυκιά σήμερα... ή η αλκαλική σήμερα... ή η μη αλκαλική σήμερα... ή η αλμυρή σήμερα... ή η άναλη σούπα αρέσει σήμερα στον κύριό μου, ή στην άναλη απλώνει το χέρι, ή από την άναλη παίρνει πολύ, ή την άναλη επαινεί.'
«Αυτός ο αδαής, άπειρος, ανίκανος μάγειρας, μοναχοί, δεν είναι αποδέκτης ενδυμάτων, ούτε αποδέκτης μισθού, ούτε αποδέκτης δώρων. Για ποιο λόγο; Διότι, μοναχοί, αυτός ο αδαής, άπειρος, ανίκανος μάγειρας δεν αντιλαμβάνεται το χαρακτηριστικό του κυρίου του. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, εδώ κάποιος αδαής, άπειρος, ανίκανος μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, η συνείδηση δεν αυτοσυγκεντρώνεται, οι ακαθαρσίες δεν εγκαταλείπονται. Αυτός δεν αντιλαμβάνεται εκείνο το χαρακτηριστικό. Στα αισθήματα διαμένει παρατηρώντας τα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση διαμένει παρατηρώντας τη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα στα νοητικά φαινόμενα, η συνείδηση δεν αυτοσυγκεντρώνεται, οι ακαθαρσίες δεν εγκαταλείπονται. Αυτός δεν αντιλαμβάνεται εκείνο το χαρακτηριστικό.
«Αυτός ο αδαής, άπειρος, ανίκανος μοναχός, μοναχοί, δεν είναι αποδέκτης ευχάριστων διαμονών στην παρούσα ζωή, ούτε αποδέκτης μνήμης και ενσυνειδητότητας. Για ποιο λόγο; Διότι, μοναχοί, αυτός ο αδαής, άπειρος, ανίκανος μοναχός δεν αντιλαμβάνεται το χαρακτηριστικό της συνείδησής του.
«Όπως, μοναχοί, ένας σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μάγειρας θα υπηρετούσε έναν βασιλιά ή έναν βασιλικό υπουργό με διάφορα είδη σούπας - με ξινές, με πικρές, με καυτερές, με γλυκές, με αλκαλικές, με μη αλκαλικές, με αλμυρές, με άναλες.
«Αυτός ο σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μάγειρας, μοναχοί, αντιλαμβάνεται το χαρακτηριστικό του κυρίου του - 'αυτή η σούπα αρέσει σήμερα στον κύριό μου, ή σε αυτήν απλώνει το χέρι, ή από αυτήν παίρνει πολύ, ή αυτήν επαινεί. Η ξινή σούπα αρέσει σήμερα στον κύριό μου, ή στην ξινή απλώνει το χέρι, ή από την ξινή παίρνει πολύ, ή την ξινή επαινεί. Ή η πικρή σήμερα... ή η καυτερή σήμερα... ή η γλυκιά σήμερα... ή η αλκαλική σήμερα... ή η μη αλκαλική σήμερα... ή η αλμυρή σήμερα... ή η άναλη σούπα αρέσει σήμερα στον κύριό μου, ή στην άναλη απλώνει το χέρι, ή από την άναλη παίρνει πολύ, ή την άναλη επαινεί.'
«Αυτός λοιπόν, μοναχοί, ο σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μάγειρας γίνεται αποδέκτης ρούχων, αποδέκτης μισθού, αποδέκτης δώρων. Για ποιο λόγο; Διότι, μοναχοί, αυτός ο σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μάγειρας μαθαίνει το χαρακτηριστικό του κυρίου του. Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, εδώ κάποιος σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται, οι ακαθαρσίες εγκαταλείπονται. Αυτός μαθαίνει εκείνο το χαρακτηριστικό. Στα αισθήματα διαμένει παρατηρώντας τα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση διαμένει παρατηρώντας τη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Σε αυτόν που διαμένει στα νοητικά φαινόμενα παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται, οι ακαθαρσίες εγκαταλείπονται. Αυτός μαθαίνει εκείνο το χαρακτηριστικό.
«Αυτός λοιπόν, μοναχοί, ο σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μοναχός γίνεται αποδέκτης ευχάριστων διαμονών στην παρούσα ζωή, γίνεται αποδέκτης μνήμης και ενσυνειδητότητας. Για ποιο λόγο; Διότι, μοναχοί, αυτός ο σοφός, έμπειρος, επιδέξιος μοναχός μαθαίνει το χαρακτηριστικό της συνείδησής του.» Όγδοη.