5.
Η ομιλία για τον βραχμάνο
5.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Σαριπούττα και ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα και ο σεβάσμιος Μαχακασσάπα και ο σεβάσμιος Μαχακατσάνα και ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα και ο σεβάσμιος Μαχακαππίνα και ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα και ο σεβάσμιος Ανουρούντα και ο σεβάσμιος Ρεβάτα και ο σεβάσμιος Νάντα πλησίασαν τον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είδε εκείνους τους σεβάσμιους να έρχονται από μακριά· αφού τους είδε, απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Αυτοί, μοναχοί, οι βραχμάνοι έρχονται· αυτοί, μοναχοί, οι βραχμάνοι έρχονται». Όταν αυτό ειπώθηκε, κάποιος μοναχός από βραχμανική καταγωγή είπε στον Ευλογημένο: «Σε ποιο βαθμό άραγε, σεβάσμιε κύριε, κάποιος είναι βραχμάνος, και ποιες είναι οι ιδιότητες που κάνουν κάποιον βραχμάνο;»
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή εξέφρασε αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
με εξαλειμμένους νοητικούς δεσμούς, φωτισμένοι, αυτοί πράγματι στον κόσμο είναι βραχμάνοι». Πέμπτο.