2.
Η ομιλία για τον Ατζίβακα
73.
Κάποτε ο σεβάσμιος Άναντα διέμενε στην Κοσάμπι, στο μοναστήρι του Γκοσίτα.
Τότε κάποιος οικοδεσπότης, μαθητής των ājīvaka, πλησίασε τον σεβάσμιο Άναντα·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον σεβάσμιο Άναντα και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο οικοδεσπότης, μαθητής των ājīvaka, είπε στον σεβάσμιο Άναντα:
«Ποιων λοιπόν, σεβάσμιε Άναντα, η Διδασκαλία είναι καλά διδαγμένη; Ποιοι στον κόσμο ασκούνται καλά; Ποιοι στον κόσμο έχουν επιτύχει καλά;» «Τότε λοιπόν, οικοδεσπότη, θα σε ρωτήσω κάτι σχετικά με αυτό. Όπως σου αρέσει, έτσι να απαντήσεις. Τι νομίζεις, οικοδεσπότη, εκείνοι που διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της λαγνείας, διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του μίσους, διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της αυταπάτης, η Διδασκαλία τους είναι καλά διδαγμένη ή όχι; Ή πώς το βλέπεις αυτό;» «Εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, που διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της λαγνείας, διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του μίσους, διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της αυταπάτης, η Διδασκαλία τους είναι καλά διδαγμένη. Έτσι σκέφτομαι εδώ».
«Τι νομίζεις, οικοδεσπότη, εκείνοι που ασκούνται για την εγκατάλειψη της λαγνείας, ασκούνται για την εγκατάλειψη του μίσους, ασκούνται για την εγκατάλειψη της αυταπάτης, αυτοί στον κόσμο ασκούνται καλά ή όχι; Ή πώς το βλέπεις αυτό;» «Εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, που ασκούνται για την εγκατάλειψη της λαγνείας, ασκούνται για την εγκατάλειψη του μίσους, ασκούνται για την εγκατάλειψη της αυταπάτης, αυτοί στον κόσμο ασκούνται καλά. Έτσι σκέφτομαι εδώ».
«Τι νομίζεις, οικοδεσπότη, εκείνοι στους οποίους η λαγνεία έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, εκείνοι στους οποίους το μίσος έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα του έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, εκείνοι στους οποίους η αυταπάτη έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, αυτοί στον κόσμο έχουν επιτύχει καλά ή όχι; Ή πώς το βλέπεις αυτό;» «Εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, στους οποίους η λαγνεία έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, εκείνοι στους οποίους το μίσος έχει εγκαταλειφθεί... κ.λπ... εκείνοι στους οποίους η αυταπάτη έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, αυτοί στον κόσμο έχουν επιτύχει καλά. Έτσι σκέφτομαι εδώ».
«Έτσι λοιπόν, οικοδεσπότη, από σένα απαντήθηκε αυτό - 'εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, που διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της λαγνείας, διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη του μίσους, διδάσκουν τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της αυταπάτης, η Διδασκαλία τους είναι καλά διδαγμένη'. Από σένα απαντήθηκε αυτό - 'εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, που ασκούνται για την εγκατάλειψη της λαγνείας, ασκούνται για την εγκατάλειψη του μίσους, ασκούνται για την εγκατάλειψη της αυταπάτης, αυτοί στον κόσμο ασκούνται καλά'. Από σένα απαντήθηκε αυτό - 'εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, στους οποίους η λαγνεία έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, εκείνοι στους οποίους το μίσος έχει εγκαταλειφθεί... κ.λπ... εκείνοι στους οποίους η αυταπάτη έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, αυτοί στον κόσμο έχουν επιτύχει καλά'».
«Θαυμαστό, σεβάσμιε κύριε, εκπληκτικό, σεβάσμιε κύριε! Δεν θα υπάρξει ούτε εξύψωση της δικής του διδασκαλίας, ούτε υποτίμηση της διδασκαλίας των άλλων. Μόνο διδαχή της Διδασκαλίας με βάση, και το νόημα ειπώθηκε, και ο εαυτός δεν προβλήθηκε. Εσείς, σεβάσμιε Άναντα, διδάσκετε τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της λαγνείας, του μίσους... κ.λπ... διδάσκετε τη Διδασκαλία για την εγκατάλειψη της αυταπάτης. Η Διδασκαλία σας, σεβάσμιε Άναντα, είναι καλά διδαγμένη. Εσείς, σεβάσμιε Άναντα, ασκείστε για την εγκατάλειψη της λαγνείας, του μίσους... κ.λπ... ασκείστε για την εγκατάλειψη της αυταπάτης. Εσείς, σεβάσμιε κύριε, στον κόσμο ασκείστε καλά. Σε εσάς, σεβάσμιε Άναντα, η λαγνεία έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, σε εσάς το μίσος έχει εγκαταλειφθεί... κ.λπ... σε εσάς η αυταπάτη έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον. Εσείς στον κόσμο έχετε επιτύχει καλά.
«Θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε, θαυμάσιο, σεβάσμιε κύριε! Όπως, Σεβάσμιε Κύριε, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον κύριο Άναντα με πολλούς τρόπους. Εγώ, σεβάσμιε κύριε Άναντα, καταφεύγω σε εκείνον τον Ευλογημένο ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Ας με θεωρεί ο κύριος Άναντα λαϊκό ακόλουθο που έχει καταφύγει στο καταφύγιο εφ' όρου ζωής από σήμερα και στο εξής». Δεύτερο.