12.
Ομιλία για την εγκατάλειψη της άποψης περί εαυτού
167.
Τότε κάποιος μοναχός... κ.λπ...
είπε αυτό:
«Πώς άραγε, σεβάσμιε κύριε, σε αυτόν που γνωρίζει πώς και βλέπει πώς, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται;»
«Σε αυτόν που γνωρίζει το μάτι ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, μοναχέ, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται.
Σε αυτόν που γνωρίζει τις υλικές μορφές ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται.
Σε αυτόν που γνωρίζει την οφθαλμική συνείδηση ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται.
Σε αυτόν που γνωρίζει την οφθαλμική επαφή ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται.
Ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται... κ.λπ...
Σε αυτόν που γνωρίζει τη γλώσσα ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται... κ.λπ...
Σε αυτόν που γνωρίζει τον νου ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται.
Τα νοητικά φαινόμενα...
η νοητική συνείδηση...
τη νοητική επαφή...
ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως μη-εαυτό και βλέπει ως μη-εαυτό, η άποψη περί εαυτού εγκαταλείπεται.»
Δωδέκατη.