2.
Η ομιλία για την εγκατάλειψη των νοητικών δεσμών
54.
«Πώς άραγε, σεβάσμιε κύριε, σε αυτόν που γνωρίζει πώς και βλέπει πώς, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται;»
«Σε αυτόν που γνωρίζει το μάτι ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, μοναχέ, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται.
Τις υλικές μορφές...
η οφθαλμική συνείδηση...
την οφθαλμική επαφή...
ό,τι εγείρεται με την οφθαλμική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται.
Το αυτί...
η μύτη...
τη γλώσσα...
το σώμα...
τον νου...
στη Διδασκαλία...
η νοητική συνείδηση...
τη νοητική επαφή...
ό,τι εγείρεται με τη νοητική επαφή ως συνθήκη, αίσθημα είτε ευχάριστο είτε δυσάρεστο είτε ούτε-δυσάρεστο-ούτε-ευχάριστο, και αυτό σε αυτόν που γνωρίζει ως παροδικό και βλέπει ως παροδικό, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται.
Έτσι λοιπόν, μοναχέ, σε αυτόν που γνωρίζει έτσι και βλέπει έτσι, οι νοητικοί δεσμοί εγκαταλείπονται».
Δεύτερο.