7.
Η ομιλία για τον ύπνο
17.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε ο Ευλογημένος, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πήγε στην αίθουσα συνάθροισης·
αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα.
Και ο σεβάσμιος Σαριπούττα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πήγε στην αίθουσα συνάθροισης·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Και ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα... κ.λπ...
και ο σεβάσμιος Μαχακασσάπα...
και ο σεβάσμιος Μαχακατσάγιανα...
και ο σεβάσμιος Μαχακόττχικα...
και ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα...
και ο σεβάσμιος Μαχακαππίνα...
και ο σεβάσμιος Ανουρούντα...
και ο σεβάσμιος Ρεβάτα...
και ο σεβάσμιος Άναντα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πήγε στην αίθουσα συνάθροισης·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Τότε ο Ευλογημένος, αφού πέρασε μεγάλο μέρος της νύχτας καθισμένος, σηκώθηκε από τη θέση του και μπήκε στο μοναστήρι.
Και εκείνοι οι σεβάσμιοι, λίγο μετά την αναχώρηση του Ευλογημένου, σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και πήγαν ο καθένας στο κατάλυμά του.
Αλλά εκείνοι οι μοναχοί εκεί που ήταν νέοι, πρόσφατα αναχωρητές, που μόλις είχαν έρθει σε αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή, αυτοί κοιμήθηκαν ροχαλίζοντας μέχρι την ανατολή του ήλιου.
Ο Ευλογημένος είδε με τον θείο οφθαλμό, καθαρό, που υπερβαίνει τον ανθρώπινο, εκείνους τους μοναχούς να κοιμούνται ροχαλίζοντας μέχρι την ανατολή του ήλιου.
Αφού είδε, πήγε στην αίθουσα συνάθροισης·
αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα.
Αφού κάθισε, ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Πού είναι λοιπόν, μοναχοί, ο Σαριπούττα; Πού ο Μαχαμογκαλλάνα; Πού ο Μαχακασσάπα; Πού ο Μαχακατσάγιανα; Πού ο Μαχακόττχικα; Πού ο Μαχάτσουντα; Πού ο Μαχακαππίνα; Πού ο Ανουρούντα; Πού ο Ρεβάτα; Πού ο Άναντα; Πού λοιπόν, μοναχοί, έχουν πάει εκείνοι οι πρεσβύτεροι μαθητές;» «Και εκείνοι, σεβάσμιε κύριε, οι σεβάσμιοι, λίγο μετά την αναχώρηση του Ευλογημένου, σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και πήγαν ο καθένας στο κατάλυμά του». «Γιατί λοιπόν εσείς, μοναχοί, ενώ οι πρεσβύτεροι μοναχοί δεν ήρθαν, κοιμηθήκατε ροχαλίζοντας μέχρι την ανατολή του ήλιου; Τι νομίζετε, μοναχοί, έχετε άραγε δει ή ακούσει - "ένας βασιλιάς της πολεμικής κάστας που έχει χριστεί στην κορυφή, αφοσιωμένος όσο θέλει στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας, διαμένοντας έτσι, ασκώντας τη βασιλεία για όλη του τη ζωή, είναι αγαπητός και λατρεμένος από την περιοχή";» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Καλώς, μοναχοί! Ούτε εγώ, μοναχοί, έχω δει ή ακούσει αυτό - "ένας βασιλιάς της πολεμικής κάστας που έχει χριστεί στην κορυφή, αφοσιωμένος όσο θέλει στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας, διαμένοντας έτσι, ασκώντας τη βασιλεία για όλη του τη ζωή, είναι αγαπητός και λατρεμένος από την περιοχή"».
«Τι νομίζετε, μοναχοί, έχετε άραγε δει ή ακούσει - 'ένας διοικητής επαρχίας... κ.λπ... ένας κληρονόμος πατρικής περιουσίας... ένας στρατηγός... ένας αρχηγός χωριού... ένας αρχηγός συντεχνίας που διαμένει αφοσιωμένος όσο θέλει στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας, ασκώντας την αρχηγία της συντεχνίας για όλη τη ζωή του, να είναι αγαπητός και λατρεμένος από τη συντεχνία;'» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Καλώς, μοναχοί! Ούτε εγώ, μοναχοί, έχω δει ή ακούσει αυτό - 'ένας αρχηγός συντεχνίας που διαμένει αφοσιωμένος όσο θέλει στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας, ασκώντας την αρχηγία της συντεχνίας για όλη τη ζωή του, να είναι αγαπητός και λατρεμένος από τη συντεχνία'.
«Τι νομίζετε, μοναχοί, έχετε άραγε δει ή ακούσει - 'ένας ασκητής ή βραχμάνος που διαμένει αφοσιωμένος όσο θέλει στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας, που δεν έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που δεν γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που δεν είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, που δεν παρατηρεί τις καλές νοητικές καταστάσεις, που δεν είναι αφοσιωμένος στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, να παραμένει;'» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Καλώς, μοναχοί! Ούτε εγώ, μοναχοί, έχω δει ή ακούσει αυτό - 'ένας ασκητής ή βραχμάνος που διαμένει αφοσιωμένος όσο θέλει στην ευχαρίστηση του τόπου ύπνου, στην ευχαρίστηση του πλαγιάσματος, στην ευχαρίστηση της υπνηλίας, που δεν έχει φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, που δεν γνωρίζει το μέτρο στην τροφή, που δεν είναι αφοσιωμένος στην εγρήγορση, που δεν παρατηρεί τις καλές νοητικές καταστάσεις, που δεν είναι αφοσιωμένος στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας, με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, να παραμένει'.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να εξασκείστε έτσι - 'Θα έχουμε φυλαγμένες τις θύρες στις ικανότητες, θα γνωρίζουμε το μέτρο στην τροφή, θα είμαστε αφοσιωμένοι στην εγρήγορση, θα παρατηρούμε τις καλές νοητικές καταστάσεις, θα διαμένουμε αφοσιωμένοι στην επιδίωξη της διαλογιστικής ανάπτυξης των ιδιοτήτων που οδηγούν στη φώτιση το πρώτο και το τελευταίο μέρος της νύχτας'. Έτσι πρέπει να εξασκείστε, μοναχοί». Έβδομη.