1.
Η ομιλία για τους πολλούς
157.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Σάκκα, στη Σιλαβατί.
Εκείνη την περίοδο αρκετοί μοναχοί διέμεναν όχι μακριά από τον Ευλογημένο, επιμελείς, ενεργητικοί και αποφασισμένοι.
Τότε ο Μάρα ο Κακός, αφού δημιούργησε τη μορφή βραχμάνου, με μεγάλο κότσο από πλεγμένα μαλλιά, ντυμένος με δέρμα αντιλόπης, γέρος, με κυρτή πλάτη σαν δοκάρι στέγης, αναπνέοντας βαριά, κρατώντας ένα μπαστούνι από ξύλο συκομουριάς, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνοι οι μοναχοί·
αφού τους πλησίασε, είπε στους μοναχούς:
«Νέοι εσείς, αξιότιμοι, αναχωρητές, νεανικοί με κατάμαυρα μαλλιά, προικισμένοι με ευλογημένη νεότητα, στην πρώτη περίοδο της ζωής, χωρίς να έχετε απολαύσει τις ηδονές.
Απολαύστε, αξιότιμοι, τις ανθρώπινες ηδονές.
Μην εγκαταλείψετε το ορατό εδώ και τώρα κυνηγώντας το μελλοντικό».
«Δεν εγκαταλείπουμε εμείς, βραχμάνε, το ορατό εδώ και τώρα κυνηγώντας το μελλοντικό.
Αλλά εμείς, βραχμάνε, εγκαταλείπουμε το μελλοντικό κυνηγώντας το ορατό εδώ και τώρα.
Διότι οι ηδονές, βραχμάνε, έχουν δηλωθεί από τον Ευλογημένο ως μελλοντικές, με πολλή δυστυχία, με πολύ άγχος· ο κίνδυνος σε αυτές είναι περισσότερος.
Αυτή η Διδασκαλία είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Μάρα ο Κακός, αφού κούνησε το κεφάλι του, αφού έβγαλε τη γλώσσα του, αφού σήκωσε τρεις ρυτίδες στο μέτωπό του, έφυγε ακουμπώντας στο μπαστούνι του.
Τότε εκείνοι οι μοναχοί πήγαν εκεί όπου ήταν ο Ευλογημένος· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Εδώ εμείς, σεβάσμιε κύριε, διαμέναμε όχι μακριά από τον Ευλογημένο, επιμελείς, ενεργητικοί και αποφασισμένοι. Τότε, σεβάσμιε κύριε, κάποιος βραχμάνος, με μεγάλο κότσο από πλεγμένα μαλλιά, ντυμένος με δέρμα αντιλόπης, γέρος, με κυρτή πλάτη σαν δοκάρι στέγης, αναπνέοντας βαριά, κρατώντας ένα μπαστούνι από ξύλο συκομουριάς, πλησίασε εμάς· αφού πλησίασε, μας είπε: 'Νέοι εσείς, αξιότιμοι, αναχωρητές, νεανικοί με κατάμαυρα μαλλιά, προικισμένοι με ευλογημένη νεότητα, στην πρώτη περίοδο της ζωής, χωρίς να έχετε απολαύσει τις ηδονές. Απολαύστε, αξιότιμοι, τις ανθρώπινες ηδονές. Μην εγκαταλείψετε το ορατό εδώ και τώρα κυνηγώντας το μελλοντικό'. Όταν αυτό ειπώθηκε, εμείς, σεβάσμιε κύριε, είπαμε σε εκείνον τον βραχμάνο: 'Δεν εγκαταλείπουμε εμείς, βραχμάνε, το ορατό εδώ και τώρα κυνηγώντας το μελλοντικό. Αλλά εμείς, βραχμάνε, εγκαταλείπουμε το μελλοντικό κυνηγώντας το ορατό εδώ και τώρα. Διότι οι ηδονές, βραχμάνε, έχουν δηλωθεί από τον Ευλογημένο ως μελλοντικές, με πολλή δυστυχία, με πολύ άγχος· ο κίνδυνος σε αυτές είναι περισσότερος. Αυτή η Διδασκαλία είναι ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες'. Όταν αυτό ειπώθηκε, σεβάσμιε κύριε, εκείνος ο βραχμάνος, αφού κούνησε το κεφάλι του, αφού έβγαλε τη γλώσσα του, αφού σήκωσε τρεις ρυτίδες στο μέτωπό του, έφυγε ακουμπώντας στο μπαστούνι του».
«Αυτός δεν είναι βραχμάνος, μοναχοί. Αυτός είναι ο Μάρα ο Κακός που ήρθε για να τυφλώσει τη σοφία σας». Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή είπε αυτόν τον στίχο:
πώς θα μπορούσε αυτό το πλάσμα να κλίνει προς τις ηδονές;
Γνωρίζοντας ότι η προσκόλληση είναι δεσμός στον κόσμο,
ας εξασκείται το πλάσμα για την απομάκρυνση ακριβώς αυτής».