7.
Η ομιλία για την ηδονή
7.
«Ως επί το πλείστον, μοναχοί, τα όντα είναι αφοσιωμένα στις ηδονές.
Αφού εγκαταλείψει το δρεπάνι και το κοντάρι μεταφοράς, μοναχοί, ένας γιος καλής οικογένειας αναχωρεί από την οικογενειακή ζωή για την άστεγη ζωή, είναι άξιος να ονομαστεί 'γιος καλής οικογένειας που αναχώρησε με πίστη'.
Για ποιο λόγο;
Οι ηδονές, μοναχοί, είναι εύκολο να αποκτηθούν με τη νεότητα, είτε τέτοιες είτε αλλιώτικες.
Και οι κατώτερες ηδονές, μοναχοί, και οι μεσαίες ηδονές και οι ανώτερες ηδονές, όλες οι ηδονές θεωρούνται απλώς 'ηδονές'.
Όπως, μοναχοί, ένας νεαρός πρίγκιπας, ανόητος, ξαπλωμένος ανάσκελα, λόγω απροσεξίας της παραμάνας, θα έβαζε στο στόμα του ξύλο ή χαλίκι.
Η παραμάνα θα το πρόσεχε γρήγορα γρήγορα·
αφού το πρόσεχε γρήγορα γρήγορα, θα το αφαιρούσε γρήγορα γρήγορα.
Αν δεν μπορούσε να το αφαιρέσει γρήγορα γρήγορα, αφού κρατούσε το κεφάλι του με το αριστερό χέρι και λύγιζε το δάχτυλο με το δεξί χέρι, θα το αφαιρούσε ακόμη και με αίμα.
Για ποιο λόγο;
«Αυτή, μοναχοί, είναι βλάβη για τον πρίγκιπα·
δεν λέω ότι αυτή δεν υπάρχει».
Και αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει από την παραμάνα που επιθυμεί το καλό του, που αναζητά την ωφέλειά του, που είναι συμπονετική, από συμπόνια.
Όταν όμως, μοναχοί, εκείνος ο πρίγκιπας γίνει μεγαλύτερος και αρκετά σοφός, τότε, μοναχοί, η παραμάνα δεν έχει πλέον μέριμνα για εκείνον τον πρίγκιπα -
«τώρα ο πρίγκιπας προστατεύει τον εαυτό του, δεν είναι ικανός για αμέλεια».
«Ακριβώς έτσι, μοναχοί, όσο καιρό σε έναν μοναχό δεν έχει γίνει με πίστη αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, δεν έχει γίνει με ντροπή αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, δεν έχει γίνει με ηθικό φόβο αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, δεν έχει γίνει με ενεργητικότητα αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, δεν έχει γίνει με σοφία αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, τόσο καιρό εκείνος ο μοναχός, μοναχοί, πρέπει να προστατεύεται από εμένα. Όταν όμως, μοναχοί, σε έναν μοναχό έχει γίνει με πίστη αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, έχει γίνει με ντροπή αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, έχει γίνει με ηθικό φόβο αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, έχει γίνει με ενεργητικότητα αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, έχει γίνει με σοφία αυτό που πρέπει στις καλές νοητικές καταστάσεις, τότε, μοναχοί, δεν έχω πλέον μέριμνα για εκείνον τον μοναχό - «τώρα ο μοναχός προστατεύει τον εαυτό του, δεν είναι ικανός για αμέλεια»». Έβδομη.