2.
Η ομιλία για την ύβρη
188.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Άκουσε ο βραχμάνος Ακκοσακαμπαραντβάτζα -
«Ένας βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα, λοιπόν, εγκατέλειψε την οικογενειακή ζωή για την άστεγη ζωή κοντά στον ασκητή Γκόταμα» - θυμωμένος και δυσαρεστημένος πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, υβρίζει και χλευάζει τον Ευλογημένο με άπρεπα και σκληρά λόγια.
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο Ευλογημένος είπε στον βραχμάνο Ακκοσακαμπαραντβάτζα: «Τι νομίζεις, βραχμάνε, έρχονται άραγε σε σένα φίλοι και σύμβουλοι, συγγενείς και ομόαιμοι, επισκέπτες;» «Μερικές φορές, αγαπητέ Γκόταμα, έρχονται σε μένα φίλοι και σύμβουλοι, συγγενείς και ομόαιμοι, επισκέπτες». «Τι νομίζεις, βραχμάνε, τους προσφέρεις άραγε στερεά τροφή ή μαλακή τροφή ή γλυκίσματα;» «Μερικές φορές, αγαπητέ Γκόταμα, τους προσφέρω στερεά τροφή ή μαλακή τροφή ή γλυκίσματα». «Αν όμως, βραχμάνε, δεν τα δέχονται, σε ποιον ανήκουν αυτά;» «Αν, αγαπητέ Γκόταμα, δεν τα δέχονται, σε μας ανήκουν αυτά». «Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, βραχμάνε, αυτό που εσύ μας υβρίζεις ενώ δεν υβρίζουμε, μας προσβάλλεις ενώ δεν προσβάλλουμε, μας επιτίθεσαι ενώ δεν επιτιθέμεθα, αυτό δεν το δεχόμαστε από σένα. Σε σένα ανήκει αυτό, βραχμάνε· σε σένα ανήκει αυτό, βραχμάνε».
«Όποιος, βραχμάνε, ανταποδίδει την ύβρη σε αυτόν που υβρίζει, ανταποδίδει την προσβολή σε αυτόν που προσβάλλει, ανταποδίδει την επίθεση σε αυτόν που επιτίθεται, αυτός λέγεται, βραχμάνε, ότι τρώει μαζί και ανταλλάσσει. Εμείς μαζί σου ούτε τρώμε μαζί ούτε ανταλλάσσουμε. Σε σένα ανήκει αυτό, βραχμάνε· σε σένα ανήκει αυτό, βραχμάνε». «Η συνέλευση μαζί με τον βασιλιά γνωρίζει έτσι τον αξιότιμο Γκόταμα - 'ο ασκητής Γκόταμα είναι Άξιος'. Και όμως ο αξιότιμος Γκόταμα οργίζεται».
στον πλήρως απελευθερωμένο μέσω της τελικής γνώσης, στον γαλήνιο, τον ακλόνητο.
αυτός που δεν οργίζεται σε αυτόν που είναι οργισμένος, κερδίζει τη μάχη που είναι δύσκολο να κερδηθεί.
γνωρίζοντας ότι ο άλλος είναι οργισμένος, αυτός που μνήμων ηρεμεί.
οι άνθρωποι τον θεωρούν ανόητο, όσοι είναι ανίδεοι της Διδασκαλίας».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος Ακκοσακαμπαράντβατζα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα... κ.λπ... Εγώ καταφεύγω στον αξιότιμο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Είθε να λάβω, σεβάσμιε κύριε, την αναχώρηση κοντά στον αξιότιμο Γκόταμα, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία».
Ο βραχμάνος Ακκοσακαμπαράντβατζα έλαβε την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του, ο σεβάσμιος Ακκοσακαμπαράντβατζα, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο σεβάσμιος Μπαράντβατζα έγινε ένας από τους Άξιους.