10.
Η ομιλία για την απαγγελία
230.
Κάποτε κάποιος μοναχός διέμενε στους Κοσάλα, σε κάποιο δασώδες άλσος.
Εκείνη την περίοδο εκείνος ο μοναχός, ο οποίος προηγουμένως διέμενε υπερβολικά αφοσιωμένος στην απαγγελία, αργότερα ζούσε άνετα, σιωπηλός, διστακτικός.
Τότε η θεότητα που κατοικούσε σε εκείνο το δασώδες άλσος, μη ακούγοντας τη Διδασκαλία από εκείνον τον μοναχό, πήγε εκεί όπου ήταν εκείνος ο μοναχός·
αφού πλησίασε, απευθύνθηκε σε εκείνον τον μοναχό με στίχο:
«Γιατί εσύ, μοναχέ, δεν απαγγέλλεις τα εδάφια της Διδασκαλίας, ζώντας μαζί με μοναχούς;
Αφού ακούσει κανείς τη Διδασκαλία, αποκτά πεποίθηση· στην παρούσα ζωή αποκτά έπαινο».
«Υπήρχε πριν επιθυμία για τα εδάφια της Διδασκαλίας, μέχρι που συναντήσαμε το μη πάθος·
από τότε που συναντήσαμε το μη πάθος, ό,τι έχει ιδωθεί ή ακουστεί ή αισθανθεί·
έχοντας γνωρίσει, οι αγαθοί λένε ότι είναι η εγκατάλειψη».