9.
Η ομιλία για τη φιλονικία
1079.
«Μην κάνετε, μοναχοί, αντιπαραθετικές συζητήσεις -
'Εσύ δεν καταλαβαίνεις αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή, εγώ καταλαβαίνω αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή.
Πώς θα μπορούσες εσύ να καταλάβεις αυτή τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή;
Εσύ ακολουθείς λάθος πρακτική, εγώ ακολουθώ σωστή πρακτική.
Τα λόγια μου είναι συνεπή, τα δικά σου είναι ασυνεπή.
Αυτό που έπρεπε να πεις στην αρχή το είπες στο τέλος, αυτό που έπρεπε να πεις στο τέλος το είπες στην αρχή.
Αυτό που είχες σκεφτεί τόσο καιρό αποδείχθηκε λάθος.
Η θεωρία σου έχει αντικρουστεί, πήγαινε να ξεμπλέξεις από τη θεωρία σου.
Έχεις ηττηθεί, ξεμπέρδεψέ την αν μπορείς!'
Για ποιο λόγο;
Αυτή η συζήτηση, μοναχοί, δεν συνδέεται με το όφελος, δεν αποτελεί τις βασικές αρχές της άγιας ζωής, δεν οδηγεί στην αποστασιοποίηση, δεν οδηγεί στο μη πάθος, δεν οδηγεί στην παύση, δεν οδηγεί στη γαλήνη, δεν οδηγεί στην άμεση γνώση, δεν οδηγεί στην ανώτατη φώτιση, δεν οδηγεί στο Νιμπάνα.
«Όταν συζητάτε όμως, μοναχοί, να συζητάτε: 'αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος', να συζητάτε: 'αυτή είναι η προέλευση του υπαρξιακού πόνου', να συζητάτε: 'αυτή είναι η παύση του υπαρξιακού πόνου', να συζητάτε: 'αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου'... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια». Ένατη.