6.
Η ομιλία για τον Παντσασίκχα
119.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο όρος Γκιτζτζακούτα.
Τότε ο Παντζασίκχα, ο νεαρός θεός γκαντχάμπα, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι.
Καθώς στεκόταν στο πλάι, ο Παντζασίκχα, ο νεαρός θεός γκαντχάμπα, είπε στον Ευλογημένο:
«Ποια άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία μερικά όντα εδώ δεν επιτυγχάνουν το τελικό Νιμπάνα στην παρούσα ζωή;
Και ποια, σεβάσμιε κύριε, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία μερικά όντα εδώ επιτυγχάνουν το τελικό Νιμπάνα στην παρούσα ζωή;»
«Υπάρχουν, Παντζασίκχα, υλικές μορφές αντιληπτές από το μάτι... κ.λπ...
υπάρχουν, Παντζασίκχα, νοητικά φαινόμενα αντιληπτά από τον νου, επιθυμητά, ελκυστικά, ευχάριστα, αγαπητά, συνδεδεμένα με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικά.
Αν ένας μοναχός τις απολαμβάνει, τις ισχυρίζεται, παραμένει αγκιστρωμένος σε αυτές.
Σε αυτόν που τις απολαμβάνει, που τις ισχυρίζεται, που παραμένει αγκιστρωμένος σε αυτές, η συνείδηση γίνεται εξαρτημένη από αυτές, προσκολλημένη σε αυτές.
Ένας μοναχός με προσκόλληση, Παντζασίκχα, δεν επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα.
Αυτή λοιπόν, Παντζασίκχα, είναι η αιτία, αυτή η συνθήκη για την οποία μερικά όντα εδώ δεν επιτυγχάνουν το τελικό Νιμπάνα στην παρούσα ζωή».
«Υπάρχουν όμως, Παντζασίκχα, υλικές μορφές αντιληπτές από το μάτι, επιθυμητές, ελκυστικές, ευχάριστες... κ.λπ... υπάρχουν, Παντζασίκχα, νοητικά φαινόμενα αντιληπτά από τον νου, επιθυμητά, ελκυστικά, ευχάριστα, αγαπητά, συνδεδεμένα με την αισθησιακή ηδονή, δελεαστικά. Αν ένας μοναχός δεν τα απολαμβάνει, δεν τα ισχυρίζεται, δεν παραμένει αγκιστρωμένος σε αυτά, σε αυτόν που δεν τα απολαμβάνει, που δεν τα ισχυρίζεται, που δεν παραμένει αγκιστρωμένος σε αυτά, η συνείδηση δεν γίνεται εξαρτημένη από αυτά, δεν προσκολλάται σε αυτά. Ένας μοναχός χωρίς προσκόλληση, Παντζασίκχα, επιτυγχάνει το τελικό Νιμπάνα. Αυτή λοιπόν, Παντζασίκχα, είναι η αιτία, αυτή η συνθήκη για την οποία μερικά όντα εδώ επιτυγχάνουν το τελικό Νιμπάνα στην παρούσα ζωή». Έκτο.