Nālakasuttaṃ [Snp 3.11, PTS 132–139]

αφού πήραν υφάσματα τον επαινούσαν υπερβολικά, ο σοφός Ασίτα τους είδε στην ημερήσια διαμονή του.

«Γιατί η κοινότητα των θεών είναι υπερβολικά ευτυχής στην εμφάνιση, αφού πήρατε υφάσματα χαίρεστε εξαρτώμενοι από τι;

Ακόμη και τότε δεν υπήρχε τέτοιος τρόμος, τι θαυμαστό βλέποντας οι θεοί χάρηκαν;»

Σας ρωτώ εγώ, κάτοικοι της κορυφής του Μέρου, διαλύστε μου την αμφιβολία γρήγορα, αγαπητοί».

Στο χωριό των Σάκυα, στη χώρα Λουμπινέγια, γι' αυτόν είμαστε χαρούμενοι, υπερβολικά ωραίοι.

θα περιστρέψει τον τροχό στο δάσος που ονομάζεται Ισιπατάνα, βρυχώμενος σαν δυνατό λιοντάρι, κυρίαρχος των ζώων».

Αφού κάθισε εκεί είπε αυτό στον Σάκυα: «πού είναι ο πρίγκιπας; κι εγώ επιθυμώ να τον δω».

Ακτινοβολώντας με μεγαλοπρέπεια, με ασύγκριτη ομορφιά, οι Σάκυα έδειξαν τον γιο σε αυτόν που ονομαζόταν Ασίτα.

τον ήλιο που θερμαίνει, απαλλαγμένο από σύννεφα όπως το φθινόπωρο, γεμάτος ευτυχία απέκτησε άφθονη χαρά.

Βεντάλιες με χρυσές λαβές ανεμίζουν, δεν φαίνονται αυτοί που κρατούν τις βεντάλιες και τις ομπρέλες.

και λευκή ομπρέλα κρατώντας στην κορυφή του κεφαλιού, με ανυψωμένη συνείδηση χαρούμενος τον υποδέχτηκε.

με γαλήνια συνείδηση εξέφρασε λόγια, «αυτός είναι ανυπέρβλητος, ο ύψιστος των δίποδων».

Αφού τον είδαν οι Σάκυα να κλαίει, είπαν στον σοφό,

«Μήπως θα υπάρξει εμπόδιο για τον πρίγκιπα;»

ούτε θα υπάρξει εμπόδιο γι' αυτόν, μην έχετε υπερεκτίμηση για κάτι κατώτερο.

Θα θέσει σε κίνηση αυτός ο συμπονών την ευημερία πολλών ανθρώπων, εκτεταμένη θα είναι η άγια ζωή του.

Εγώ λοιπόν δεν θα ακούσω τη Διδασκαλία του ασύγκριτου σε δύναμη, γι' αυτό είμαι ταλαιπωρημένος, έχω φτάσει σε καταστροφή, δυστυχισμένος».

Αυτός, νιώθοντας ο ίδιος συμπόνια για τον ανιψιό του, τον παρακίνησε στη Διδασκαλία του ασύγκριτου σε γλυκύτητα.

αφού πας εκεί, ρωτώντας για τη διδασκαλία, άσκησε την άγια ζωή σε εκείνον τον Ευλογημένο».

αυτός ο Νάλακα, με συσσωρευμένο θησαυρό αξιέπαινων πράξεων, περιμένοντας τον νικητή, έζησε με φυλαγμένες τις ικανότητες.

ρώτησε τον ανώτατο σοφό, τον άριστο στη σοφία, όταν ήρθε ο καιρός της διδασκαλίας του Ασίτα.

Αυτό εσένα, Γκόταμα, ρωτώ, που έφτασες στην πέρα όχθη όλων των φαινομένων.

Σοφέ, εξήγησέ μου που ρωτήθηκες, τη σοφία, την ύψιστη κατάσταση».

Λοιπόν θα σου τη διδάξω, στήριξε τον εαυτό σου, γίνε σταθερός.

τη μόλυνση του νου να φυλάει, γαλήνιος χωρίς αλαζονεία να περπατά.

οι γυναίκες δελεάζουν τον σοφό, ας μη σε δελεάσουν εκείνες.

χωρίς εχθρότητα, χωρίς προσκόλληση, στα έμβια όντα τρομαγμένα και σταθερά.

θεωρώντας τον εαυτό σου ως παράδειγμα, μην σκοτώνεις μήτε να βάζεις άλλους να σκοτώνουν.

ο έχων οφθαλμό ας ακολουθεί, ας διαβεί αυτήν την κόλαση.

πάντα χωρίς πόθο για επιθυμία, χωρίς επιθυμία είναι κατασβεσμένος.

στεκόμενος στη βάση ενός δένδρου, καθισμένος ο σοφός.

θα διαλογιζόταν στη βάση ενός δένδρου, ικανοποιώντας πλήρως τον εαυτό του.

Δεν θα έπρεπε να απολαμβάνει την πρόσκληση, ούτε την προσφορά από το χωριό.

αναζητώντας τροφή, με κομμένη την ομιλία, ας μην λέει λόγια συνδεδεμένα με αυτό.

και με τα δύο αυτός ο τέτοιος, επιστρέφει σαν σε δέντρο.

μικρή δωρεά να μην περιφρονεί, τον δωρητή να μην υποτιμά.

Δεν πηγαίνουν στο υπερπέραν δύο φορές, ούτε αυτό μία φορά αισθητό.

για αυτόν που έχει εγκαταλείψει το τι πρέπει και το τι δεν πρέπει να γίνει, πυρετός δεν υπάρχει.

Πιέζοντας τη γλώσσα στον ουρανίσκο, συγκρατημένος στην κοιλιά να είσαι.

απαλλαγμένος από τη δυσοσμία, μη προσκολλημένος, πορευόμενος προς την άγια ζωή.

η μοναξιά ονομάζεται σοφία, αν χαρείς να είσαι μόνος·

τότε θα λάμψεις στις δέκα κατευθύνσεις.

Από αυτό ντροπή και πίστη, περισσότερο ας αναπτύξει ο μαθητής μου.

Κάνοντας θόρυβο κυλούν τα μικρά ποτάμια, σιωπηλός είναι ο μεγάλος ωκεανός.

ο αδαής είναι σαν μισογεμάτη στάμνα, ο σοφός είναι σαν γεμάτη λίμνη.»

γνωρίζοντας αυτός τη Διδασκαλία διδάσκει, γνωρίζοντας αυτός πολύ μιλάει.

αυτός ο σοφός αξίζει τη σοφία, αυτός ο σοφός έφτασε στη σοφία».