10.
Η ομιλία για τον Νάγκιτα
30.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος περιπλανιόταν στους Κοσάλα με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών και έφτασε σε ένα βραχμανικό χωριό των Κοσάλα που ονομαζόταν Ιτσχανάνγκαλα.
Εκεί ο Ευλογημένος διέμενε στην Ιτσχανάνγκαλα, στο δασώδες άλσος της Ιτσχανάνγκαλα.
Οι βραχμάνοι και οι οικοδεσπότες της Ιτσχανάνγκαλα άκουσαν -
«Ο ασκητής Γκόταμα, γιος των Σάκυα, που αναχώρησε από την οικογένεια των Σάκυα, έφτασε στην Ιτσχανάνγκαλα·
διαμένει στην Ιτσχανάνγκαλα, στο δασώδες άλσος της Ιτσχανάνγκαλα.
Και για αυτόν τον αξιότιμο Γκόταμα έχει διαδοθεί αυτή η καλή φήμη:
'Πράγματι αυτός ο Ευλογημένος είναι ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, ο τέλειος στην αληθινή γνώση και στην καλή συμπεριφορά, ο Καλότυχος, ο γνώστης του κόσμου, ο ανυπέρβλητος οδηγός των ανθρώπων που πρέπει να εκπαιδευτούν, ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος'.
Αυτός, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση αυτόν τον κόσμο μαζί με τους θεούς, τον Μάρα, τον Βράχμα, αυτή τη γενιά μαζί με τους ασκητές και τους βραχμάνους, μαζί με τους θεούς και τους ανθρώπους, τον διακηρύσσει.
Αυτός διδάσκει τη Διδασκαλία που είναι καλή στην αρχή, καλή στη μέση, καλή στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, και φανερώνει την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή.
Είναι πράγματι καλό να δει κανείς τέτοιους Άξιους».
Τότε οι βραχμάνοι και οι οικοδεσπότες της Ιτσχανάνγκαλα, αφού πέρασε εκείνη η νύχτα, παίρνοντας άφθονη στερεά και μαλακή τροφή, πήγαν στο δασώδες άλσος της Ιτσχανάνγκαλα·
αφού πλησίασαν, στάθηκαν στο εξωτερικό πρόπυλο της πόρτας με δυνατές φωνές και μεγάλες κραυγές.
Εκείνη την περίοδο ο σεβάσμιος Νάγκιτα ήταν ο συνοδός του Ευλογημένου. Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Νάγκιτα: «Ποιοι είναι αυτοί, Νάγκιτα, με τις δυνατές φωνές και τις μεγάλες κραυγές, σαν ψαράδες σε αρπαγή ψαριών, θα έλεγα;» «Αυτοί, σεβάσμιε κύριε, είναι οι βραχμάνοι και οι οικοδεσπότες της Ιτσχανάνγκαλα, που παίρνοντας άφθονη στερεά και μαλακή τροφή, στέκονται στο εξωτερικό πρόπυλο της πόρτας για τον ίδιο τον Ευλογημένο και την Κοινότητα των μοναχών». «Μη με συναντήσει η φήμη, Νάγκιτα, και μη με συναντήσει η φήμη. Όποιος, Νάγκιτα, δεν αποκτά κατά βούληση, δεν αποκτά χωρίς δυσκολία, δεν αποκτά χωρίς κόπο αυτή την ευτυχία της απάρνησης, την ευτυχία της αποστασιοποίησης, την ευτυχία της γαλήνης, την ευτυχία της ανώτατης φώτισης, που εγώ αποκτώ κατά βούληση, αποκτώ χωρίς δυσκολία, αποκτώ χωρίς κόπο. Αυτός θα συναινούσε σε εκείνη την ακάθαρτη ευτυχία, την ευτυχία της υπνηλίας, την ευτυχία του υλικού κέρδους, της τιμής και της φήμης».
«Ας αποδεχθεί τώρα, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος, ας αποδεχθεί ο Καλότυχος· τώρα είναι ο χρόνος για αποδοχή, σεβάσμιε κύριε, του Ευλογημένου. Όπου κι αν πάει τώρα ο Ευλογημένος, προς τα εκεί θα πάνε οι βραχμάνοι και οι οικοδεσπότες, οι κάτοικοι των κωμοπόλεων και οι κάτοικοι της υπαίθρου. Όπως, σεβάσμιε κύριε, όταν ο ουρανός βρέχει με μεγάλες σταγόνες, τα νερά κυλούν κατά την κλίση· ακριβώς έτσι, σεβάσμιε κύριε, όπου κι αν πάει τώρα ο Ευλογημένος, προς τα εκεί θα πάνε οι βραχμάνοι και οι οικοδεσπότες, οι κάτοικοι των κωμοπόλεων και οι κάτοικοι της υπαίθρου. Για ποιο λόγο; Διότι πράγματι, σεβάσμιε κύριε, τέτοια είναι η ηθική και η σοφία του Ευλογημένου».
«Μη με συναντήσει η φήμη, Νάγκιτα, και μη με συναντήσει η φήμη. Όποιος, Νάγκιτα, δεν αποκτά κατά βούληση, δεν αποκτά χωρίς δυσκολία, δεν αποκτά χωρίς κόπο αυτή την ευτυχία της απάρνησης, την ευτυχία της αποστασιοποίησης, την ευτυχία της γαλήνης, την ευτυχία της ανώτατης φώτισης, που εγώ αποκτώ κατά βούληση, αποκτώ χωρίς δυσκολία, αποκτώ χωρίς κόπο. Αυτός θα συναινούσε σε εκείνη την ακάθαρτη ευτυχία, την ευτυχία της υπνηλίας, την ευτυχία του υλικού κέρδους, της τιμής και της φήμης. Αυτού που έχει φάει, πιει, μασήσει και γευτεί, Νάγκιτα, τα περιττώματα και τα ούρα - αυτό είναι το επακόλουθο αυτού. Από τη μεταβολή και την αλλαγή των αγαπημένων, Νάγκιτα, εγείρονται λύπη, θρήνος, πόνος, δυσαρέσκεια και άγχος - αυτό είναι το επακόλουθο αυτού. Σε αυτόν που είναι αφοσιωμένος στην επιδίωξη του σημαδιού της ρυπαρότητας, Νάγκιτα, εγκαθιδρύεται αποστροφή στο σημάδι της ομορφιάς - αυτό είναι το επακόλουθο αυτού. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας το παροδικό στις έξι αισθητηριακές βάσεις της επαφής, Νάγκιτα, εγκαθιδρύεται αποστροφή στην επαφή - αυτό είναι το επακόλουθο αυτού. Σε αυτόν που διαμένει παρατηρώντας την έγερση και την παρακμή στα πέντε συναθροίσματα της προσκόλλησης, Νάγκιτα, εγκαθιδρύεται αποστροφή στην προσκόλληση - αυτό είναι το επακόλουθο αυτού». Δέκατη.