7.
Η ομιλία για τον Μογκαλλάνα
416.
Τότε ο περιπλανώμενος ασκητής Βατσαγκόττα πήγε εκεί όπου ήταν ο σεβάσμιος Μαχαμογκαλλάνα·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον σεβάσμιο Μαχαμογκαλλάνα.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο περιπλανώμενος ασκητής Βατσαγκόττα είπε στον σεβάσμιο Μαχαμογκαλλάνα:
«Τι λοιπόν, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο κόσμος είναι αιώνιος;» «Αυτό έχει μείνει αδήλωτο, Βάτσα, από τον Ευλογημένο - 'ο κόσμος είναι αιώνιος'». «Τι όμως, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο κόσμος είναι μη-αιώνιος;» «Και αυτό, Βάτσα, έχει μείνει αδήλωτο από τον Ευλογημένο - 'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος'». «Τι λοιπόν, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο κόσμος είναι πεπερασμένος;» «Αυτό έχει μείνει αδήλωτο, Βάτσα, από τον Ευλογημένο - 'ο κόσμος είναι πεπερασμένος'». «Τι όμως, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο κόσμος είναι άπειρος;» «Και αυτό, Βάτσα, έχει μείνει αδήλωτο από τον Ευλογημένο - 'ο κόσμος είναι άπειρος'». «Τι λοιπόν, αγαπητέ Μογκαλλάνα, η ψυχή είναι το ίδιο με το σώμα;» «Αυτό έχει μείνει αδήλωτο, Βάτσα, από τον Ευλογημένο - 'η ψυχή είναι το ίδιο με το σώμα'». «Τι όμως, αγαπητέ Μογκαλλάνα, η ψυχή είναι κάτι άλλο και το σώμα κάτι άλλο;» «Και αυτό, Βάτσα, έχει μείνει αδήλωτο από τον Ευλογημένο - 'η ψυχή είναι κάτι άλλο και το σώμα κάτι άλλο'». «Τι λοιπόν, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο Τατχάγκατα υπάρχει μετά το θάνατο;» «Αυτό έχει μείνει αδήλωτο, Βάτσα, από τον Ευλογημένο - 'ο Τατχάγκατα υπάρχει μετά το θάνατο'». «Τι όμως, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο Τατχάγκατα δεν υπάρχει μετά το θάνατο;» «Και αυτό, Βάτσα, έχει μείνει αδήλωτο από τον Ευλογημένο - 'ο Τατχάγκατα δεν υπάρχει μετά το θάνατο'». «Τι λοιπόν, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο Τατχάγκατα και υπάρχει και δεν υπάρχει μετά το θάνατο;» «Αυτό έχει μείνει αδήλωτο, Βάτσα, από τον Ευλογημένο - 'ο Τατχάγκατα και υπάρχει και δεν υπάρχει μετά το θάνατο'». «Τι όμως, αγαπητέ Μογκαλλάνα, ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο;» «Και αυτό, Βάτσα, έχει μείνει αδήλωτο από τον Ευλογημένο - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'».
«Ποια άραγε, αγαπητέ Μογκαλλάνα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία στους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές, όταν ερωτηθούν έτσι, υπάρχει τέτοια απάντηση - ή 'ο κόσμος είναι αιώνιος', ή 'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος', ή 'ο κόσμος είναι πεπερασμένος', ή 'ο κόσμος είναι άπειρος', ή 'η ψυχή είναι το ίδιο με το σώμα', ή 'η ψυχή είναι κάτι άλλο και το σώμα κάτι άλλο', ή 'ο Τατχάγκατα υπάρχει μετά το θάνατο', ή 'ο Τατχάγκατα δεν υπάρχει μετά το θάνατο', ή 'ο Τατχάγκατα και υπάρχει και δεν υπάρχει μετά το θάνατο', ή 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'; Και ποια, αγαπητέ Μογκαλλάνα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία στον ασκητή Γκόταμα, όταν ερωτηθεί έτσι, δεν υπάρχει τέτοια απάντηση - 'ο κόσμος είναι αιώνιος', 'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος', 'ο κόσμος είναι πεπερασμένος', 'ο κόσμος είναι άπειρος', 'η ψυχή είναι το ίδιο με το σώμα', 'η ψυχή είναι κάτι άλλο και το σώμα κάτι άλλο', 'ο Τατχάγκατα υπάρχει μετά το θάνατο', 'ο Τατχάγκατα δεν υπάρχει μετά το θάνατο', 'ο Τατχάγκατα και υπάρχει και δεν υπάρχει μετά το θάνατο', 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο';»
«Οι αλλόδοξοι, Βάτσα, περιπλανώμενοι ασκητές θεωρούν το μάτι ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρούν τη γλώσσα ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρούν τον νου ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'. Για αυτό το λόγο στους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές, όταν ερωτηθούν έτσι, υπάρχει τέτοια απάντηση - ή 'ο κόσμος είναι αιώνιος'... κ.λπ... ή 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'. Ο Τατχάγκατα όμως, Βάτσα, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, θεωρεί το μάτι ως 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρεί τη γλώσσα ως 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρεί τον νου ως 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου'. Για αυτό το λόγο στον Τατχάγκατα, όταν ερωτηθεί έτσι, δεν υπάρχει τέτοια απάντηση - 'ο κόσμος είναι αιώνιος'... κ.λπ... 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'».
Τότε ο περιπλανώμενος ασκητής Βατσαγκόττα, αφού σηκώθηκε από τη θέση του, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο. Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο περιπλανώμενος ασκητής Βατσαγκόττα είπε στον Ευλογημένο: «Τι λοιπόν, αγαπητέ Γκόταμα, ο κόσμος είναι αιώνιος;» Αυτό έχει μείνει αδήλωτο, Βάτσα, από εμένα - 'ο κόσμος είναι αιώνιος'... κ.λπ... «Τι όμως, αγαπητέ Γκόταμα, ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο;» «Και αυτό λοιπόν, Βάτσα, έχει μείνει αδήλωτο από εμένα - 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'».
«Ποια άραγε, αγαπητέ Γκόταμα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία στους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές, όταν ερωτηθούν έτσι, υπάρχει τέτοια απάντηση - ή 'ο κόσμος είναι αιώνιος'... κ.λπ... ή 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'; Και ποια, αγαπητέ Γκόταμα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία στον αξιότιμο Γκόταμα, όταν ερωτηθεί έτσι, δεν υπάρχει τέτοια απάντηση - 'ο κόσμος είναι αιώνιος'... κ.λπ... 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο';»
«Οι αλλόδοξοι, Βάτσα, περιπλανώμενοι ασκητές θεωρούν το μάτι ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρούν τη γλώσσα ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρούν τον νου ως 'αυτό είναι δικό μου, αυτό είμαι εγώ, αυτό είναι ο εαυτός μου'. Για αυτό το λόγο στους αλλόδοξους περιπλανώμενους ασκητές, όταν ερωτηθούν έτσι, υπάρχει τέτοια απάντηση - ή 'ο κόσμος είναι αιώνιος'... κ.λπ... ή 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'. Ο Τατχάγκατα όμως, Βάτσα, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, θεωρεί το μάτι ως 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρεί τη γλώσσα ως 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου'... κ.λπ... θεωρεί τον νου ως 'αυτό δεν είναι δικό μου, αυτό δεν είμαι εγώ, αυτό δεν είναι ο εαυτός μου'. Για αυτό το λόγο στον Τατχάγκατα, όταν ερωτηθεί έτσι, δεν υπάρχει τέτοια απάντηση - 'ο κόσμος είναι αιώνιος', 'ο κόσμος είναι μη-αιώνιος', 'ο κόσμος είναι πεπερασμένος', 'ο κόσμος είναι άπειρος', 'η ψυχή είναι το ίδιο με το σώμα', 'η ψυχή είναι κάτι άλλο και το σώμα κάτι άλλο', 'ο Τατχάγκατα υπάρχει μετά το θάνατο', 'ο Τατχάγκατα δεν υπάρχει μετά το θάνατο', 'ο Τατχάγκατα και υπάρχει και δεν υπάρχει μετά το θάνατο', 'ο Τατχάγκατα ούτε υπάρχει ούτε δεν υπάρχει μετά το θάνατο'.»
«Καταπληκτικό, αγαπητέ Γκόταμα, εκπληκτικό, αγαπητέ Γκόταμα! Αφού πράγματι του Διδασκάλου και του μαθητή το νόημα με το νόημα και η φράση με τη φράση συμφωνούν, συμπίπτουν, δεν αντιφάσκουν, δηλαδή στο ύψιστο σημείο. Τώρα εγώ, αγαπητέ Γκόταμα, αφού πλησίασα τον ασκητή Μαχαμογκαλλάνα, τον ρώτησα για αυτό το θέμα. Και ο ασκητής Μογκαλλάνα μου εξήγησε αυτό το θέμα με αυτούς τους όρους, με αυτές τις φράσεις, όπως ακριβώς ο αξιότιμος Γκόταμα. Καταπληκτικό, αγαπητέ Γκόταμα, εκπληκτικό, αγαπητέ Γκόταμα! Αφού πράγματι του Διδασκάλου και του μαθητή το νόημα με το νόημα και η φράση με τη φράση συμφωνούν, συμπίπτουν, δεν αντιφάσκουν, δηλαδή στο ύψιστο σημείο.» Έβδομη.