5.
Η ομιλία για τη Μιγκασάλα
75.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού ντύθηκε την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, πήγε στην κατοικία της λαϊκής ακολούθου Μιγκασάλα·
αφού έφτασε, κάθισε στο προετοιμασμένο κάθισμα.
Τότε η λαϊκή ακόλουθος Μιγκασάλα πλησίασε τον σεβάσμιο Άναντα·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον σεβάσμιο Άναντα και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένη στο πλάι, η λαϊκή ακόλουθος Μιγκασάλα είπε στον σεβάσμιο Άναντα:
«Πώς είναι δυνατόν, σεβάσμιε Άναντα, η Διδασκαλία που διδάχθηκε από τον Ευλογημένο να γίνει κατανοητή, όταν ένας ασκούμενος στην άγια ζωή και ένας μη ασκούμενος στην άγια ζωή και οι δύο θα έχουν τον ίδιο προορισμό στη μελλοντική ζωή; Ο πατέρας μου, σεβάσμιε κύριε, ο Πουράνα, ήταν ασκούμενος στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών. Αυτός όταν πέθανε δηλώθηκε από τον Ευλογημένο: "ον άπαξ επιστρέφων που επαναγεννήθηκε στον κόσμο των Τουσίτα". Ο παππούς μου, σεβάσμιε κύριε, ο Ισιντάττα, ήταν μη ασκούμενος στην άγια ζωή, ικανοποιημένος με τη δική του σύζυγο. Κι αυτός όταν πέθανε δηλώθηκε από τον Ευλογημένο: "ον άπαξ επιστρέφων που επαναγεννήθηκε στον κόσμο των Τουσίτα".
Πώς είναι δυνατόν, σεβάσμιε Άναντα, η Διδασκαλία που διδάχθηκε από τον Ευλογημένο να γίνει κατανοητή, όταν ένας ασκούμενος στην άγια ζωή και ένας μη ασκούμενος στην άγια ζωή και οι δύο θα έχουν τον ίδιο προορισμό στη μελλοντική ζωή;» «Έτσι όμως αυτό, αδελφή, έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο».
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, αφού πήρε προσφερόμενη τροφή στην κατοικία της λαϊκής ακολούθου Μιγκασάλα, σηκώθηκε από τη θέση του και έφυγε. Τότε ο σεβάσμιος Άναντα, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Εδώ εγώ, σεβάσμιε κύριε, αφού ντύθηκα την πρωινή περίοδο της ημέρας και πήρα το κύπελλο και τους χιτώνες μου, πήγα στην κατοικία της λαϊκής ακολούθου Μιγκασάλα· αφού έφτασα, κάθισα στο προετοιμασμένο κάθισμα. Τότε, σεβάσμιε κύριε, η λαϊκή ακόλουθος Μιγκασάλα με πλησίασε· αφού πλησίασε, μου απέδωσε σεβασμό και κάθισε στο πλάι. Καθισμένη στο πλάι, σεβάσμιε κύριε, η λαϊκή ακόλουθος Μιγκασάλα μου είπε:
'Πώς είναι δυνατόν, σεβάσμιε Άναντα, η Διδασκαλία που διδάχθηκε από τον Ευλογημένο να γίνει κατανοητή, όταν ένας ασκούμενος στην άγια ζωή και ένας μη ασκούμενος στην άγια ζωή και οι δύο θα έχουν τον ίδιο προορισμό στη μελλοντική ζωή; Ο πατέρας μου, σεβάσμιε κύριε, ο Πουράνα, ήταν ασκούμενος στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών. Αυτός όταν πέθανε δηλώθηκε από τον Ευλογημένο ως ον άπαξ επιστρέφων που επαναγεννήθηκε στον κόσμο των Τουσίτα. Ο παππούς μου, σεβάσμιε κύριε, ο Ισιντάττα, ήταν μη ασκούμενος στην άγια ζωή, ικανοποιημένος με τη δική του σύζυγο. Κι αυτός όταν πέθανε δηλώθηκε από τον Ευλογημένο: ον άπαξ επιστρέφων που επαναγεννήθηκε στον κόσμο των Τουσίτα.
Πώς είναι δυνατόν, σεβάσμιε Άναντα, η Διδασκαλία που διδάχθηκε από τον Ευλογημένο να γίνει κατανοητή, όταν ένας ασκούμενος στην άγια ζωή και ένας μη ασκούμενος στην άγια ζωή και οι δύο θα έχουν τον ίδιο προορισμό στη μελλοντική ζωή;' Όταν αυτό ειπώθηκε, εγώ, σεβάσμιε κύριε, είπα στη λαϊκή ακόλουθο Μιγκασάλα: 'Έτσι όμως αυτό, αδελφή, έχει δηλωθεί από τον Ευλογημένο'».
«Και ποια είναι, Άναντα, η Μιγκασάλα η λαϊκή ακόλουθος, αδαής και άπειρη, απλή γυναίκα με σοφία γυναίκας, και ποιοι είναι αυτοί που έχουν γνώση της διείσδυσης στα αρσενικά άτομα;
«Υπάρχουν, Άναντα, αυτά τα δέκα άτομα στον κόσμο. Ποια είναι τα δέκα; Εδώ, Άναντα, κάποιο άτομο είναι ανήθικος. Και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου η ανηθικότητά του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν δεν έχει γίνει ακόμη η ακοή, δεν έχει γίνει ακόμη η πολυμάθεια, δεν έχει διεισδυθεί ακόμη με την άποψη, δεν αποκτά ούτε προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην παρακμή όχι στην υπεροχή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή όχι αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι ανήθικος. Και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου η ανηθικότητά του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην υπεροχή όχι στην παρακμή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή όχι αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή.
«Σε αυτή την περίπτωση, Άναντα, αυτοί που αξιολογούν αξιολογούν - 'και αυτός έχει αυτές τις ιδιότητες, και ο άλλος έχει αυτές τις ιδιότητες. Γιατί από αυτούς ο ένας είναι κατώτερος και ο ένας ανώτερος;' Διότι αυτό, Άναντα, είναι για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη.
«Εκεί, Άναντα, αυτό το άτομο που είναι ανήθικος. Και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου η ανηθικότητά του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτό, Άναντα, το άτομο είναι ανώτερο και πιο εξαίσιο από εκείνο το προηγούμενο άτομο. Για ποιο λόγο; Αυτό το άτομο, Άναντα, το παρασύρει το ρεύμα της Διδασκαλίας. Αυτή τη διαφορά ποιος θα μπορούσε να γνωρίζει εκτός από τον Τατχάγκατα! Γι' αυτό λοιπόν, Άναντα, μη γίνεστε αυτοί που αξιολογούν τα άτομα· μη μετράτε τα άτομα. Βλάπτεται, Άναντα, αυτός που μετράει τα άτομα. Είτε εγώ, Άναντα, θα μετρούσα τα άτομα, είτε κάποιος παρόμοιος με εμένα.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι ηθικό. Και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η ηθική του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν δεν έχει γίνει ακόμη η ακοή, δεν έχει γίνει ακόμη η πολυμάθεια, δεν έχει διεισδυθεί ακόμη με την άποψη, δεν αποκτά ούτε προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην παρακμή όχι στην υπεροχή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή όχι αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι ηθικό. Και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η ηθική του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην υπεροχή όχι στην παρακμή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή όχι αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή.
«Σε αυτή την περίπτωση, Άναντα, αυτοί που αξιολογούν αξιολογούν... κ.λπ... Είτε εγώ, Άναντα, θα μετρούσα τα άτομα, είτε κάποιος παρόμοιος με εμένα.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο έχει έντονη λαγνεία. Και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η λαγνεία του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν δεν έχει γίνει ακόμη η ακοή, δεν έχει γίνει ακόμη η πολυμάθεια, δεν έχει διεισδυθεί ακόμη με την άποψη, δεν αποκτά ούτε προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην παρακμή όχι στην υπεροχή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή όχι αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο έχει έντονη λαγνεία. Και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η λαγνεία του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην υπεροχή όχι στην παρακμή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή όχι αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή.
«Σε αυτή την περίπτωση, Άναντα, αυτοί που αξιολογούν αξιολογούν... κ.λπ... Είτε εγώ, Άναντα, θα μετρούσα τα άτομα, είτε κάποιος παρόμοιος με εμένα.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι οργίλο. Και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η οργή του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν δεν έχει γίνει ακόμη η ακοή, δεν έχει γίνει ακόμη η πολυμάθεια, δεν έχει διεισδυθεί ακόμη με την άποψη, δεν αποκτά ούτε προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην παρακμή όχι στην υπεροχή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή όχι αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι οργίλο. Και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η οργή του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην υπεροχή όχι στην παρακμή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή όχι αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή.
«Σε αυτή την περίπτωση, Άναντα, αυτοί που αξιολογούν αξιολογούν... κ.λπ... Είτε εγώ, Άναντα, θα μετρούσα τα άτομα, είτε κάποιος παρόμοιος με εμένα.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι ανήσυχο. Και δεν κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η ανησυχία του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν δεν έχει γίνει ακόμη η ακοή, δεν έχει γίνει ακόμη η πολυμάθεια, δεν έχει διεισδυθεί ακόμη με την άποψη, δεν αποκτά ούτε προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην παρακμή όχι στην υπεροχή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή όχι αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή.
«Εδώ όμως, Άναντα, κάποιο άτομο είναι ανήσυχο. Και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η ανησυχία του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο. Σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο καταλήγει στην υπεροχή όχι στην παρακμή· γίνεται αυτός που πηγαίνει προς την υπεροχή όχι αυτός που πηγαίνει προς την παρακμή.
«Σε αυτή την περίπτωση, Άναντα, αυτοί που αξιολογούν αξιολογούν - 'και αυτός έχει αυτές τις ιδιότητες, και ο άλλος έχει αυτές τις ιδιότητες. Γιατί από αυτούς ο ένας είναι κατώτερος και ο ένας ανώτερος;' Διότι αυτό, Άναντα, είναι για αυτούς για πολύ καιρό προς βλάβη και οδύνη.
«Σε αυτή την περίπτωση, Άναντα, αυτό το άτομο που είναι ανήσυχο και κατανοεί όπως πραγματικά είναι εκείνη την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας, όπου αυτή η ανησυχία του καταπαύει χωρίς υπόλοιπο, σε αυτόν έχει γίνει η ακοή, έχει γίνει η πολυμάθεια, έχει διεισδυθεί με την άποψη, αποκτά προσωρινή απελευθέρωση. Αυτό, Άναντα, το άτομο είναι ανώτερο και πιο εξαίσιο από εκείνο το προηγούμενο άτομο. Για ποιο λόγο; Αυτό το άτομο, Άναντα, το παρασύρει το ρεύμα της Διδασκαλίας. Αυτή τη διαφορά ποιος θα μπορούσε να γνωρίζει εκτός από τον Τατχάγκατα! Γι' αυτό λοιπόν, Άναντα, μη γίνεστε αυτοί που αξιολογούν τα άτομα· μη μετράτε τα άτομα. Βλάπτεται, Άναντα, αυτός που μετράει τα άτομα. Είτε εγώ, Άναντα, θα μετρούσα τα άτομα, είτε κάποιος παρόμοιος με εμένα.
«Και ποια είναι, Άναντα, η Μιγκασάλα η λαϊκή ακόλουθος, αδαής και άπειρη, απλή γυναίκα με σοφία γυναίκας, και ποιοι είναι αυτοί που έχουν γνώση της διείσδυσης στα αρσενικά άτομα! Αυτά λοιπόν, Άναντα, τα δέκα άτομα υπάρχουν στον κόσμο.
«Με όποιου είδους ηθική, Άναντα, ο Πουράνα ήταν προικισμένος, αν με τέτοιου είδους ηθική ο Ισιντάττα ήταν προικισμένος, ο Πουράνα δεν θα γνώριζε ούτε τον προορισμό του Ισιντάττα. Και με όποιου είδους σοφία, Άναντα, ο Ισιντάττα ήταν προικισμένος, αν με τέτοιου είδους σοφία ο Πουράνα ήταν προικισμένος, ο Ισιντάττα δεν θα γνώριζε ούτε τον προορισμό του Πουράνα. Έτσι λοιπόν, Άναντα, αυτά τα άτομα και τα δύο υστερούν σε μία ιδιότητα». Πέμπτο.