4.
Η ομιλία για τον Μαλουνκυαπούττα
257.
Τότε ο σεβάσμιος Μαλουκυαπούττα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Μαλουκυαπούττα είπε στον Ευλογημένο:
«Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας μου διδάξει ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία συνοπτικά, ώστε εγώ, αφού ακούσω τη Διδασκαλία του Ευλογημένου, να παραμείνω μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος». «Τώρα λοιπόν, Μαλουκυαπούττα, τι θα πούμε στους νέους μοναχούς· όταν εσύ, γηραιός, ηλικιωμένος, προχωρημένης ηλικίας, ζητάς συνοπτική νουθεσία από τον Τατχάγκατα»! «Ας μου διδάξει, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος συνοπτικά τη Διδασκαλία· ας διδάξει ο Καλότυχος συνοπτικά τη Διδασκαλία. Ίσως εγώ να κατανοήσω το νόημα αυτού που είπε ο Ευλογημένος· ίσως εγώ να γίνω κληρονόμος αυτού που είπε ο Ευλογημένος».
«Υπάρχουν, Μαλουκυαπούττα, αυτές οι τέσσερις εγέρσεις της επιθυμίας, εκεί όπου η επιθυμία ενός μοναχού εγείρεται όταν εγείρεται. Ποιοι τέσσερις; Ή, Μαλουκυαπούττα, η επιθυμία ενός μοναχού εγείρεται όταν εγείρεται εξαιτίας του χιτώνα. Ή, Μαλουκυαπούττα, η επιθυμία ενός μοναχού εγείρεται όταν εγείρεται εξαιτίας της προσφερόμενης τροφής. Ή, Μαλουκυαπούττα, η επιθυμία ενός μοναχού εγείρεται όταν εγείρεται εξαιτίας του καταλύματος. Ή, Μαλουκυαπούττα, η επιθυμία ενός μοναχού εγείρεται όταν εγείρεται εξαιτίας αυτής ή εκείνης της ύπαρξης. Αυτές, Μαλουκυαπούττα, είναι οι τέσσερις εγέρσεις της επιθυμίας, εκεί όπου η επιθυμία ενός μοναχού εγείρεται όταν εγείρεται. Όταν λοιπόν, Μαλουκυαπούττα, σε έναν μοναχό η επιθυμία έχει εγκαταλειφθεί, η ρίζα της έχει κοπεί, έχει γίνει σαν κορμός φοίνικα, έχει οδηγηθεί στην εξαφάνιση, έχει τη φύση της μη-έγερσης στο μέλλον, αυτός ονομάζεται, Μαλουκυαπούττα, 'μοναχός που έκοψε την επιθυμία, απέρριψε τους νοητικούς δεσμούς, μέσω της πλήρους συνειδητοποίησης της αλαζονείας έθεσε τέλος στον πόνο'».
Τότε ο σεβάσμιος Μαλουκυαπούττα, νουθετημένος από τον Ευλογημένο με αυτή τη νουθεσία, σηκώθηκε από τη θέση του, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο, τον περιήλθε κρατώντας τον στα δεξιά του και έφυγε. Τότε ο σεβάσμιος Μαλουνκυαπούττα, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο σεβάσμιος Μαλουνκυαπούττα έγινε ένας από τους Άξιους. Τέταρτο.