10.
Η ομιλία για τον Μαχάναμα
10.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Σάκκα, στην Καπιλαβάττχου, στο μοναστήρι του Νιγκρόντα.
Τότε ο Μαχανάμα ο Σάκκα πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο Μαχανάμα ο Σάκκα είπε στον Ευλογημένο:
«Εκείνος, σεβάσμιε κύριε, ο ευγενής μαθητής που έχει επιτύχει τον καρπό, που έχει κατανοήσει τη Διδαχή, αυτός με ποια διαμονή διαμένει συχνά;»
«Εκείνος, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής που έχει επιτύχει τον καρπό, που έχει κατανοήσει τη Διδαχή, αυτός διαμένει συχνά με αυτή τη διαμονή. Εδώ, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τον Τατχάγκατα - 'Πράγματι αυτός ο Ευλογημένος είναι ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, ο τέλειος στην αληθινή γνώση και στην καλή συμπεριφορά, ο Καλότυχος, ο γνώστης του κόσμου, ο ανυπέρβλητος οδηγός των ανθρώπων που πρέπει να εκπαιδευτούν, ο Διδάσκαλος θεών και ανθρώπων, ο Φωτισμένος, ο Ευλογημένος'. Όταν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τον Τατχάγκατα, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από πάθος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από μίσος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία σχετικά με τον Τατχάγκατα. Ο ευγενής μαθητής με ευθεία συνείδηση, Μαχανάμα, αποκτά έμπνευση για το νόημα, αποκτά έμπνευση για τη Διδασκαλία, αποκτά χαρά συνδεδεμένη με τη Διδασκαλία. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση· σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει· αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία· σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός ονομάζεται, Μαχανάμα - 'ο ευγενής μαθητής που διαμένει έχοντας επιτύχει γαλήνη ανάμεσα σε γενιά που έχει πάει σε ανωμαλία, που διαμένει χωρίς δυστυχία ανάμεσα σε γενιά με δυστυχία, που έχοντας επιτύχει το ρεύμα της Διδασκαλίας αναπτύσσει την ανάμνηση των αρετών του Βούδα'».
«Επιπλέον, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη Διδασκαλία - 'Η Διδασκαλία είναι καλά διδαγμένη από τον Ευλογημένο, ορατή εδώ και τώρα, άμεσα αποτελεσματική, προσκαλώντας κάποιον να έλθει και να δει, οδηγώντας εμπρός, κατανοητή ατομικά από τους νοήμονες'. Όταν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη Διδασκαλία, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από πάθος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από μίσος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία σχετικά με τη Διδασκαλία. Ο ευγενής μαθητής με ευθεία συνείδηση, Μαχανάμα, αποκτά έμπνευση για το νόημα, αποκτά έμπνευση για τη Διδασκαλία, αποκτά χαρά συνδεδεμένη με τη Διδασκαλία. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση· σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει· αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία· σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός ονομάζεται, Μαχανάμα - 'ο ευγενής μαθητής που διαμένει έχοντας επιτύχει γαλήνη ανάμεσα σε γενιά που έχει πάει σε ανωμαλία, που διαμένει χωρίς δυστυχία ανάμεσα σε γενιά με δυστυχία, που έχοντας επιτύχει το ρεύμα της Διδασκαλίας αναπτύσσει την ανάμνηση της Διδασκαλίας'».
«Επιπλέον, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται την Κοινότητα - 'Η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί καλά, η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί ευθέως, η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί με την πραγματική μέθοδο, η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου ασκεί σωστά, δηλαδή τα τέσσερα ζεύγη ατόμων, τα οκτώ αρσενικά άτομα· αυτή η Κοινότητα των μαθητών του Ευλογημένου είναι άξια προσφορών, άξια φιλοξενίας, άξια δώρων, άξια χαιρετισμού με ενωμένες παλάμες, το ανυπέρβλητο πεδίο αξιέπαινων πράξεων για τον κόσμο'. Όταν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται την Κοινότητα, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από πάθος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από μίσος, η συνείδησή του δεν είναι κατακλυσμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία σχετικά με την Κοινότητα. Ο ευγενής μαθητής με ευθεία συνείδηση, Μαχανάμα, αποκτά έμπνευση για το νόημα, αποκτά έμπνευση για τη Διδασκαλία, αποκτά χαρά συνδεδεμένη με τη Διδασκαλία. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση· σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει· αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία· σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός ονομάζεται, Μαχανάμα - 'ο ευγενής μαθητής που διαμένει έχοντας επιτύχει γαλήνη ανάμεσα σε γενιά που έχει πάει σε ανωμαλία, που διαμένει χωρίς δυστυχία ανάμεσα σε γενιά με δυστυχία, που έχοντας επιτύχει το ρεύμα της Διδασκαλίας αναπτύσσει την ανάμνηση των αρετών της Κοινότητας'».
«Επιπλέον, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τις ηθικές αρχές του εαυτού του, άθραυστες, αδιάτρητες, χωρίς κηλίδες, χωρίς λεκέδες, απελευθερωτικές, επαινεμένες από τους νοήμονες, μη προσκολλημένες, οδηγούσες στην αυτοσυγκέντρωση. Όταν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται την ηθική, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατειλημμένη από πάθος, δεν είναι κατειλημμένη από μίσος, δεν είναι κατειλημμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία σχετικά με την ηθική. Ο ευγενής μαθητής με ευθεία συνείδηση, Μαχανάμα, αποκτά έμπνευση για το νόημα, αποκτά έμπνευση για τη Διδασκαλία, αποκτά χαρά συνδεδεμένη με τη Διδασκαλία. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση· σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει· αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία· σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός ονομάζεται, Μαχανάμα - 'ευγενής μαθητής που ανάμεσα στη γενιά που έχει πάει σε ανωμαλία, διαμένει έχοντας φτάσει σε ομαλότητα, ανάμεσα στη γενιά που έχει δυστυχία, διαμένει χωρίς δυστυχία, έχοντας επιτύχει το ρεύμα της Διδασκαλίας, αναπτύσσει την ανάμνηση της ηθικής διαγωγής'».
«Επιπλέον, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη γενναιοδωρία του εαυτού του - 'Τι κέρδος πράγματι για μένα, τι καλή τύχη πράγματι για μένα! Εγώ που ανάμεσα στη γενιά που είναι κατειλημμένη από τον ρύπο της τσιγκουνιάς, κατοικώ εντός οικίας με νου απαλλαγμένο από τον ρύπο της τσιγκουνιάς, γενναιόδωρος, με καθαρά χέρια, χαρούμενος στην αποδέσμευση, άξιος να ζητηθεί, χαρούμενος στη δωρεά και τη διανομή'. Όταν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τη γενναιοδωρία, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατειλημμένη από πάθος, δεν είναι κατειλημμένη από μίσος, δεν είναι κατειλημμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία σχετικά με τη γενναιοδωρία. Ο ευγενής μαθητής με ευθεία συνείδηση, Μαχανάμα, αποκτά έμπνευση για το νόημα, αποκτά έμπνευση για τη Διδασκαλία, αποκτά χαρά συνδεδεμένη με τη Διδασκαλία. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση· σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει· αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία· σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός ονομάζεται, Μαχανάμα - 'ευγενής μαθητής που ανάμεσα στη γενιά που έχει πάει σε ανωμαλία, διαμένει έχοντας φτάσει σε ομαλότητα, ανάμεσα στη γενιά που έχει δυστυχία, διαμένει χωρίς δυστυχία, έχοντας επιτύχει το ρεύμα της Διδασκαλίας, αναπτύσσει την ανάμνηση της γενναιοδωρίας'».
«Επιπλέον, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναπτύσσει την ανάμνηση των θεοτήτων - 'Υπάρχουν οι θεοί που κυβερνώνται από τους τέσσερις μεγάλους βασιλείς, υπάρχουν οι Τριάντα Τρεις θεοί, υπάρχουν οι θεοί Γιάμα, υπάρχουν οι θεοί Τουσίτα, υπάρχουν οι δημιουργοχαρείς θεοί, υπάρχουν οι θεοί που ελέγχουν τα δημιουργήματα άλλων, υπάρχουν οι θεοί Βραχμακαγίκα, υπάρχουν θεοί ανώτεροι από αυτούς. Με όποιου είδους πίστη ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί, και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους πίστη. Με όποιου είδους ηθική ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί, και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους ηθική. Με όποιου είδους μάθηση ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί, και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους μάθηση. Με όποιου είδους γενναιοδωρία ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί, και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους γενναιοδωρία. Με όποιου είδους σοφία ήταν προικισμένες εκείνες οι θεότητες, αφού πέθαναν από εδώ επαναγεννήθηκαν εκεί, και σε μένα υπάρχει τέτοιου είδους σοφία'. Όταν, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής αναθυμάται τον εαυτό του και εκείνες τις θεότητες ως προς την πίστη και την ηθική και τη μάθηση και τη γενναιοδωρία και τη σοφία, εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του δεν είναι κατειλημμένη από πάθος, δεν είναι κατειλημμένη από μίσος, δεν είναι κατειλημμένη από αυταπάτη· εκείνη τη στιγμή η συνείδησή του είναι ευθεία σχετικά με εκείνες τις θεότητες. Ο ευγενής μαθητής με ευθεία συνείδηση, Μαχανάμα, αποκτά έμπνευση για το νόημα, αποκτά έμπνευση για τη Διδασκαλία, αποκτά χαρά συνδεδεμένη με τη Διδασκαλία. Σε αυτόν που χαίρεται, γεννιέται αγαλλίαση· σε αυτόν που έχει αγαλλίαση στον νου, το σώμα γαληνεύει· αυτός που έχει γαλήνιο σώμα βιώνει ευτυχία· σε αυτόν που είναι ευτυχισμένος, η συνείδηση αυτοσυγκεντρώνεται. Αυτός ονομάζεται, Μαχανάμα - 'ευγενής μαθητής που ανάμεσα στη γενιά που έχει πάει σε ανωμαλία, διαμένει έχοντας φτάσει σε ομαλότητα, ανάμεσα στη γενιά που έχει δυστυχία, διαμένει χωρίς δυστυχία, έχοντας επιτύχει το ρεύμα της Διδασκαλίας, αναπτύσσει την ανάμνηση των θεοτήτων'».
«Εκείνος, Μαχανάμα, ο ευγενής μαθητής που έχει φτάσει στον καρπό, που έχει κατανοήσει τη Διδαχή, αυτός διαμένει συχνά με αυτή τη διαμονή». Δέκατη.