4.
Η ομιλία για τον Μαχάτσούντα
24.
Κάποτε ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα διέμενε στους Τσέτι, στη Σαχατζάτια.
Εκεί ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα απευθύνθηκε στους μοναχούς -
«Φίλοι μοναχοί».
«Φίλε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον σεβάσμιο Μαχάτσουντα.
Ο σεβάσμιος Μαχάτσουντα είπε αυτό -
«Ένας μοναχός, φίλοι, που διατυπώνει ισχυρισμό γνώσης λέγοντας - 'γνωρίζω αυτή τη Διδασκαλία, βλέπω αυτή τη Διδασκαλία'. Αν, φίλοι, η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί η απληστία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί το μίσος να μην υπάρχει... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Ένας μοναχός, φίλοι, που διατυπώνει ισχυρισμό ανάπτυξης λέγοντας - 'έχω αναπτυγμένο σώμα, αναπτυγμένη ηθική, αναπτυγμένη συνείδηση, αναπτυγμένη σοφία'. Αν, φίλοι, η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί η απληστία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί το μίσος να μην υπάρχει... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Ένας μοναχός, φίλε, που διακηρύττει τον ισχυρισμό της γνώσης και τον ισχυρισμό της ανάπτυξης - 'γνωρίζω αυτή τη Διδασκαλία, βλέπω αυτή τη Διδασκαλία, έχω αναπτυγμένο σώμα, αναπτυγμένη ηθική, αναπτυγμένη συνείδηση, αναπτυγμένη σοφία'. Αν, φίλοι, η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί η απληστία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί το μίσος να μην υπάρχει... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Όπως, φίλε, ένας άνθρωπος που είναι φτωχός θα διακήρυττε τον ισχυρισμό του πλούσιου, που είναι χωρίς χρήματα θα διακήρυττε τον ισχυρισμό του έχοντος χρήματα, που είναι χωρίς περιουσία θα διακήρυττε τον ισχυρισμό του έχοντος περιουσία. Αυτός, όταν προκύψει κάποια οικονομική ανάγκη, δεν θα μπορούσε να προσφέρει χρήματα ή δημητριακά ή ασήμι ή χρυσό. Θα τον γνώριζαν έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος που είναι φτωχός διακηρύττει τον ισχυρισμό του πλούσιου, αυτός ο σεβάσμιος που είναι χωρίς χρήματα διακηρύττει τον ισχυρισμό του έχοντος χρήματα, αυτός ο σεβάσμιος που είναι χωρίς περιουσία διακηρύττει τον ισχυρισμό του έχοντος περιουσία. Για ποιο λόγο; Διότι πράγματι αυτός ο σεβάσμιος, όταν προκύψει κάποια οικονομική ανάγκη, δεν μπορεί να προσφέρει χρήματα ή δημητριακά ή ασήμι ή χρυσό'.
«Ακριβώς έτσι, φίλε, ένας μοναχός που διακηρύττει τον ισχυρισμό της γνώσης και τον ισχυρισμό της ανάπτυξης - 'γνωρίζω αυτή τη Διδασκαλία, βλέπω αυτή τη Διδασκαλία, έχω αναπτυγμένο σώμα, αναπτυγμένη ηθική, αναπτυγμένη συνείδηση, αναπτυγμένη σοφία'. Αν, φίλε, η απληστία υπερβαίνοντας παραμένει σε αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί η απληστία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η απληστία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος δεν κατανοεί έτσι ώστε σε αυτόν που κατανοεί το μίσος να μην υπάρχει... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία να μην υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία υπερβαίνοντας κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Ένας μοναχός, φίλοι, που διατυπώνει ισχυρισμό γνώσης λέγοντας - 'γνωρίζω αυτή τη Διδασκαλία, βλέπω αυτή τη Διδασκαλία'. Αν, φίλε, η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία δεν τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει απληστία, διότι πράγματι η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... κακόβουλη επιθυμία δεν υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Ένας μοναχός, φίλοι, που διατυπώνει ισχυρισμό ανάπτυξης λέγοντας - 'έχω αναπτυγμένο σώμα, αναπτυγμένη ηθική, αναπτυγμένη συνείδηση, αναπτυγμένη σοφία'. Αν, φίλε, η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία δεν τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει απληστία, διότι πράγματι η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... κακόβουλη επιθυμία δεν υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Ένας μοναχός, φίλε, που διακηρύττει τον ισχυρισμό της γνώσης και τον ισχυρισμό της ανάπτυξης - 'γνωρίζω αυτή τη Διδασκαλία, βλέπω αυτή τη Διδασκαλία, έχω αναπτυγμένο σώμα, αναπτυγμένη ηθική, αναπτυγμένη συνείδηση, αναπτυγμένη σοφία'. Αν, φίλε, η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία δεν τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει απληστία, διότι πράγματι η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... κακόβουλη επιθυμία δεν υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'.
«Όπως, φίλε, ένας άνθρωπος που είναι πλούσιος θα διακήρυττε τον ισχυρισμό του πλούτου, που έχει χρήματα θα διακήρυττε τον ισχυρισμό ότι έχει χρήματα, που έχει περιουσία θα διακήρυττε τον ισχυρισμό ότι έχει περιουσία. Αυτός, όταν προκύψει κάποια ανάγκη για χρήματα, θα μπορούσε να προσφέρει χρήματα ή δημητριακά ή ασήμι ή χρυσό. Θα τον γνώριζαν έτσι - 'Αυτός ο σεβάσμιος που είναι πλούσιος διακηρύττει τον ισχυρισμό του πλούτου, αυτός ο σεβάσμιος που έχει χρήματα διακηρύττει τον ισχυρισμό ότι έχει χρήματα, αυτός ο σεβάσμιος που έχει περιουσία διακηρύττει τον ισχυρισμό ότι έχει περιουσία. Για ποιο λόγο; Διότι πράγματι αυτός ο σεβάσμιος, όταν προκύψει κάποια ανάγκη για χρήματα, μπορεί να προσφέρει χρήματα ή δημητριακά ή ασήμι ή χρυσό'.
Ακριβώς έτσι, φίλε, ένας μοναχός που διακηρύττει τον ισχυρισμό της γνώσης και τον ισχυρισμό της διαλογιστικής ανάπτυξης - 'γνωρίζω αυτή τη Διδασκαλία, βλέπω αυτή τη Διδασκαλία, έχω αναπτυγμένο σώμα, αναπτυγμένη ηθική, αναπτυγμένη συνείδηση, αναπτυγμένη σοφία'. Αν, φίλε, η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον μοναχό, το μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... η κακόβουλη επιθυμία δεν τον κυριεύει, αυτός πρέπει να γίνει κατανοητός έτσι - 'αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει απληστία, διότι πράγματι η απληστία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο· αυτός ο σεβάσμιος κατανοεί με τέτοιον τρόπο ώστε σε αυτόν που κατανοεί δεν υπάρχει μίσος... η αυταπάτη... η οργή... η εχθρότητα... η περιφρόνηση... η θρασύτητα... η τσιγκουνιά... η κακόβουλη ζήλια... κακόβουλη επιθυμία δεν υπάρχει, διότι πράγματι η κακόβουλη επιθυμία δεν κυριεύει αυτόν τον σεβάσμιο'». Τέταρτο.