6.
Η ομιλία για τα έμβια όντα
1106.
«Όπως, μοναχοί, ένας άνθρωπος θα έκοβε ό,τι χόρτα, ξύλα, κλαδιά και φύλλα υπάρχουν σε αυτή την ινδική χερσόνησο και θα τα μάζευε μαζί·
αφού τα μάζευε μαζί, θα έφτιαχνε σούβλες.
Αφού έφτιαχνε σούβλες, όσα μεγάλα έμβια όντα υπάρχουν στον μεγάλο ωκεανό θα τα τρυπούσε σε μεγάλες σούβλες, όσα μεσαία έμβια όντα υπάρχουν στον μεγάλο ωκεανό θα τα τρυπούσε σε μεσαίες σούβλες, όσα λεπτοφυή έμβια όντα υπάρχουν στον μεγάλο ωκεανό θα τα τρυπούσε σε λεπτές σούβλες.
Και τα χονδροειδή έμβια όντα στον μεγάλο ωκεανό δεν θα είχαν εξαντληθεί, μοναχοί.
«Τότε τα χόρτα, ξύλα, κλαδιά και φύλλα σε αυτή την ινδική χερσόνησο θα οδηγούνταν σε πλήρη εξάλειψη και εξάντληση. Περισσότερα από αυτά, μοναχοί, είναι τα λεπτοφυή έμβια όντα στον μεγάλο ωκεανό, που δεν είναι εύκολο να τρυπηθούν σε σούβλες. Για ποιο λόγο; Λόγω της λεπτότητας της ατομικής ύπαρξης, μοναχοί. Τόσο μεγάλος, μοναχοί, είναι ο κόσμος της αθλιότητας. Από τόσο μεγάλο κόσμο της αθλιότητας, μοναχοί, είναι απελευθερωμένο το άτομο τέλειο στην ορθή άποψη που κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... κατανοεί όπως πραγματικά είναι: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου».
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Έκτο.