6.
Η ομιλία για την Κουσινάρα
76.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κουσινάρα, στο Ουπαβάττανα, στο άλσος σάλα των Μάλλα, ανάμεσα στα δίδυμα δέντρα σάλα, κατά τον χρόνο του τελικού Νιμπάνα.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς:
«Μοναχοί».
«Σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Μπορεί, μοναχοί, ακόμη και ένας μοναχός να έχει αβεβαιότητα ή αμφιβολία για τον Βούδα ή τη Διδασκαλία ή την Κοινότητα ή την οδό ή την πρακτική· ρωτήστε, μοναχοί, μη νιώσετε μετάνοια αργότερα - 'Ο Διδάσκαλος ήταν μπροστά μας, και εμείς δεν μπορέσαμε να ρωτήσουμε τον Ευλογημένο πρόσωπο με πρόσωπο'». Όταν αυτό ειπώθηκε, οι μοναχοί έμειναν σιωπηλοί. Για δεύτερη φορά ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μπορεί, μοναχοί, ακόμη και ένας μοναχός να έχει αβεβαιότητα ή αμφιβολία για τον Βούδα ή τη Διδασκαλία ή την Κοινότητα ή την οδό ή την πρακτική· ρωτήστε, μοναχοί, μη νιώσετε μετάνοια αργότερα - 'Ο Διδάσκαλος ήταν μπροστά μας, και εμείς δεν μπορέσαμε να ρωτήσουμε τον Ευλογημένο πρόσωπο με πρόσωπο'». Για δεύτερη φορά οι μοναχοί έμειναν σιωπηλοί. Για τρίτη φορά ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μπορεί, μοναχοί, ακόμη και ένας μοναχός να έχει αβεβαιότητα ή αμφιβολία για τον Βούδα ή τη Διδασκαλία ή την Κοινότητα ή την οδό ή την πρακτική· ρωτήστε, μοναχοί, μη νιώσετε μετάνοια αργότερα - 'Ο Διδάσκαλος ήταν μπροστά μας, και εμείς δεν μπορέσαμε να ρωτήσουμε τον Ευλογημένο πρόσωπο με πρόσωπο'». Για τρίτη φορά οι μοναχοί έμειναν σιωπηλοί.
Τότε ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στους μοναχούς: «Μπορεί, μοναχοί, από σεβασμό προς τον Διδάσκαλο να μη ρωτάτε. Ακόμη και ένας φίλος, μοναχοί, ας το αναφέρει σε έναν φίλο». Όταν αυτό ειπώθηκε, οι μοναχοί έμειναν σιωπηλοί. Τότε ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμαστό, Σεβάσμιε Κύριε, εκπληκτικό, Σεβάσμιε Κύριε! Έτσι έχω πεποίθηση, σεβάσμιε κύριε! Δεν υπάρχει σε αυτή την κοινότητα μοναχών ακόμη και σε έναν μοναχό αβεβαιότητα ή αμφιβολία για τον Βούδα ή τη Διδασκαλία ή την Κοινότητα ή την οδό ή την πρακτική».
«Από πεποίθηση εσύ, Άναντα, μιλάς. Αλλά εδώ υπάρχει γνώση, Άναντα, του Τατχάγκατα - 'Δεν υπάρχει σε αυτή την κοινότητα μοναχών ακόμη και σε έναν μοναχό αβεβαιότητα ή αμφιβολία για τον Βούδα ή τη Διδασκαλία ή την Κοινότητα ή την οδό ή την πρακτική'. Διότι, Άναντα, από αυτούς τους πεντακόσιους μοναχούς, ο τελευταίος μοναχός είναι εισερχόμενος στο ρεύμα, μη υποκείμενος πλέον σε ξεπεσμό σε κατώτερους κόσμους, βέβαιος, κατευθυνόμενος στην ανώτατη φώτιση». Έκτο.