10.
Η ομιλία για τη βασιλεία
156.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στους Κοσάλα, στην περιοχή των Ιμαλαΐων, σε μια καλύβα στο δάσος.
Τότε στον Ευλογημένο, που είχε μεταβεί σε ιδιωτικό χώρο και ήταν σε απομόνωση, εγέρθηκε αυτός ο αναλογισμός στο νου:
«Είναι άραγε δυνατόν να ασκεί κανείς βασιλεία χωρίς να σκοτώνει και χωρίς να διατάζει να σκοτώνουν, χωρίς να κατακτά και χωρίς να διατάζει να κατακτούν, χωρίς να θλίβεται και χωρίς να προκαλεί θλίψη, σύμφωνα με τη Διδασκαλία;»
Τότε ο Μάρα ο Κακός, αφού αντιλήφθηκε με τον νου του τον αναλογισμό του νου του Ευλογημένου, πήγε προς τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, είπε στον Ευλογημένο: «Ας ασκεί, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος βασιλεία, ας ασκεί ο Καλότυχος βασιλεία χωρίς να σκοτώνει και χωρίς να διατάζει να σκοτώνουν, χωρίς να κατακτά και χωρίς να διατάζει να κατακτούν, χωρίς να θλίβεται και χωρίς να προκαλεί θλίψη, σύμφωνα με τη Διδασκαλία». «Τι όμως βλέπεις εσύ σε μένα, Κακέ, που μου μιλάς έτσι: 'Ας ασκεί, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος βασιλεία, ας ασκεί ο Καλότυχος βασιλεία χωρίς να σκοτώνει και χωρίς να διατάζει να σκοτώνουν, χωρίς να κατακτά και χωρίς να διατάζει να κατακτούν, χωρίς να θλίβεται και χωρίς να προκαλεί θλίψη, σύμφωνα με τη Διδασκαλία';» «Από τον Ευλογημένο, σεβάσμιε κύριε, οι τέσσερις βάσεις πνευματικής δύναμης έχουν αναπτυχθεί, έχουν καλλιεργηθεί, έχουν γίνει όχημα, έχουν γίνει θεμέλιο, έχουν εδραιωθεί, έχουν εξασκηθεί και έχουν καλά ξεκινήσει. Και αν επιθυμεί, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος θα μπορούσε να αποφασίσει ότι τα Ιμαλάια, ο βασιλιάς των βουνών, είναι χρυσάφι, και θα ήταν χρυσάφι».
διπλάσιο ακόμη δεν θα αρκούσε για έναν· γνωρίζοντας αυτό ας ζει κανείς ήρεμα.
πώς θα μπορούσε αυτό το πλάσμα να κλίνει προς τις ηδονές;
Γνωρίζοντας ότι η προσκόλληση είναι δεσμός στον κόσμο,
ας εξασκείται το πλάσμα για την απομάκρυνση ακριβώς αυτής».
Τότε ο Μάρα ο Κακός, «με γνωρίζει ο Ευλογημένος, με γνωρίζει ο Καλότυχος», δυστυχισμένος και καταθλιμμένος εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.