10.
Η ομιλία για τον Κιμίλα
986.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στην Κιμιλά, στο Άλσος των Μπαμπού.
Εκεί ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Κίμιλα:
«Πώς αναπτυγμένη, Κίμιλα, η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, πώς καλλιεργημένη, έχει μεγάλο καρπό, έχει μεγάλο όφελος;»
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Κίμιλα έμεινε σιωπηλός. Για δεύτερη φορά ο Ευλογημένος... κ.λπ... Για τρίτη φορά ο Ευλογημένος απευθύνθηκε στον σεβάσμιο Κίμιλα: «Πώς αναπτυγμένη, Κίμιλα, η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, πώς καλλιεργημένη, έχει μεγάλο καρπό, έχει μεγάλο όφελος;» Για τρίτη φορά ο σεβάσμιος Κίμιλα έμεινε σιωπηλός.
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο: «Είναι ο κατάλληλος χρόνος γι' αυτό, Ευλογημένε· είναι ο κατάλληλος χρόνος γι' αυτό, Καλότυχε! Ο Ευλογημένος να μιλήσει για την αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής. Αφού ακούσουν από τον Ευλογημένο, οι μοναχοί θα το θυμούνται».
«Τότε λοιπόν, Άναντα, άκουσε, πρόσεχε καλά· θα μιλήσω». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο σεβάσμιος Άναντα στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό: «Και πώς αναπτυγμένη, Άναντα, η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, πώς καλλιεργημένη, έχει μεγάλο καρπό, έχει μεγάλο όφελος; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός, έχοντας πάει στο δάσος ή στη βάση ενός δένδρου ή σε μια άδεια οικία, κάθεται διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο. Αυτός μνήμων εισπνέει, μνήμων εκπνέει... κ.λπ... εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εκπνεύσω». Όταν η αυτοσυγκέντρωση της μνήμης επί της αναπνοής, Άναντα, έχει αναπτυχθεί έτσι, έχει καλλιεργηθεί έτσι, έχει μεγάλο καρπό, έχει μεγάλο όφελος».
«Όταν, Άναντα, ένας μοναχός εισπνέοντας μακρά κατανοεί: «εισπνέω μακρά», εκπνέοντας μακρά κατανοεί: «εκπνέω μακρά»· εισπνέοντας σύντομα κατανοεί: «εισπνέω σύντομα», εκπνέοντας σύντομα κατανοεί: «εκπνέω σύντομα»· εξασκείται: «βιώνοντας ολόκληρο το σώμα της αναπνοής θα εισπνεύσω», εξασκείται: «βιώνοντας ολόκληρο το σώμα της αναπνοής θα εκπνεύσω»· εξασκείται: «γαληνεύοντας τη σωματική δραστηριότητα θα εισπνεύσω», εξασκείται: «γαληνεύοντας τη σωματική δραστηριότητα θα εκπνεύσω» - στο σώμα παρατηρώντας το σώμα, Άναντα, εκείνη τη στιγμή ο μοναχός διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Για ποιο λόγο; Κάποιο σώμα μεταξύ των σωμάτων, Άναντα, αυτό λέω, δηλαδή - την εισπνοή και εκπνοή. Επομένως, Άναντα, στο σώμα παρατηρώντας το σώμα ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο.
«Όταν, Άναντα, ένας μοναχός εξασκείται: «βιώνοντας αγαλλίαση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «βιώνοντας αγαλλίαση θα εκπνεύσω»· εξασκείται: «βιώνοντας ευτυχία θα εισπνεύσω», εξασκείται: «βιώνοντας ευτυχία θα εκπνεύσω»· εξασκείται: «βιώνοντας τη νοητική δραστηριότητα θα εισπνεύσω», εξασκείται: «βιώνοντας τη νοητική δραστηριότητα θα εκπνεύσω»· εξασκείται: «γαληνεύοντας τη νοητική δραστηριότητα θα εκπνεύσω» - στα αισθήματα παρατηρώντας τα αισθήματα, Άναντα, ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Για ποιο λόγο; Μεταξύ των αισθημάτων κάποιο αίσθημα, Άναντα, αυτό λέω, δηλαδή - την καλή προσοχή στην εισπνοή και την εκπνοή. Γι' αυτό, Άναντα, στα αισθήματα παρατηρώντας τα αισθήματα ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο.
«Όταν, Άναντα, ένας μοναχός εξασκείται: «βιώνοντας τη συνείδηση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «βιώνοντας τη συνείδηση θα εκπνεύσω»· ευχαριστώντας τη συνείδηση... κ.λπ... συγκεντρώνοντας τη συνείδηση... κ.λπ... εξασκείται: «απελευθερώνοντας τη συνείδηση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «απελευθερώνοντας τη συνείδηση θα εκπνεύσω» - στη συνείδηση παρατηρώντας τη συνείδηση, Άναντα, ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Για ποιο λόγο; Δεν λέω, Άναντα, ότι υπάρχει διαλογιστική ανάπτυξη της αυτοσυγκέντρωσης με μνήμη επί της αναπνοής για τον επιλήσμονα, για αυτόν που δεν έχει πλήρη επίγνωση. Γι' αυτό, Άναντα, στη συνείδηση παρατηρώντας τη συνείδηση ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο.
«Όταν, Άναντα, ένας μοναχός εξασκείται: «παρατηρώντας το παροδικό θα εισπνεύσω»... κ.λπ... παρατηρώντας το μη πάθος... κ.λπ... παρατηρώντας την παύση... κ.λπ... εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εκπνεύσω» - στα νοητικά φαινόμενα παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, Άναντα, ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Αυτός, έχοντας δει με σοφία εκείνη την εγκατάλειψη της πλεονεξίας και της δυσαρέσκειας, παρατηρεί με αταραξία καλά. Γι' αυτό, Άναντα, στα νοητικά φαινόμενα παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα ο μοναχός εκείνη τη στιγμή διαμένει ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο.
«Όπως, Άναντα, σε μια τετράδρομη διασταύρωση υπάρχει ένας μεγάλος σωρός σκόνης. Αν από την ανατολική κατεύθυνση ερχόταν κάρο ή άρμα, θα συνέτριβε εκείνο το σωρό σκόνης· αν από τη δυτική κατεύθυνση ερχόταν... κ.λπ... αν από τη βόρεια κατεύθυνση... κ.λπ... αν από τη νότια κατεύθυνση ερχόταν κάρο ή άρμα, θα συνέτριβε εκείνο το σωρό σκόνης. Ακριβώς έτσι, Άναντα, ένας μοναχός διαμένοντας στο σώμα παρατηρώντας το σώμα συντρίβει πράγματι τις κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... διαμένοντας στα νοητικά φαινόμενα παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα συντρίβει πράγματι τις κακές φαύλες νοητικές καταστάσεις». Δέκατη.