8.
Η ομιλία για τον Κακούντχα
99.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σακέτα, στο δάσος Αντζάνα, στο πάρκο των ελαφιών.
Τότε ο Κακούντα, ο νεαρός θεός, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το δάσος Αντζάνα, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι.
Καθώς στεκόταν στο πλάι, ο Κακούντα, ο νεαρός θεός, είπε στον Ευλογημένο:
«Χαίρεσαι, ασκητή;»
«Τι έχοντας αποκτήσει, φίλε;»
«Τότε λοιπόν, ασκητή, θλίβεσαι;»
«Τι έχοντας χάσει, φίλε;»
«Τότε λοιπόν, ασκητή, ούτε χαίρεσαι ούτε θλίβεσαι;»
«Ναι, φίλε».
Μήπως εσένα που κάθεσαι μόνος, η δυσαρέσκεια δεν σε κατακλύζει;»
και επίσης εμένα που κάθομαι μόνος, η δυσαρέσκεια δεν με κατακλύζει».
Πώς εσένα που κάθεσαι μόνος, η δυσαρέσκεια δεν σε κατακλύζει;»
χωρίς απόλαυση, χωρίς δυστυχία ο μοναχός, έτσι να γνωρίζεις, φίλε».
χωρίς απόλαυση, χωρίς δυστυχία μοναχό, αυτόν που έχει διαβεί την προσκόλληση στον κόσμο».