8.
Η ομιλία «υπάρχει άραγε μέθοδος;»
153.
«Υπάρχει άραγε, μοναχοί, μια μέθοδος με την οποία ένας μοναχός θα μπορούσε να διακηρύξει την τελική απελευθερωτική γνώση χωριστά από την πίστη, χωριστά από την προσωπική προτίμηση, χωριστά από την προφορική παράδοση, χωριστά από τον αναλογισμό των λόγων, χωριστά από την αποδοχή μιας άποψης μετά από περισυλλογή -
'Κατανοώ: η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης';»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε, ο Ευλογημένος είναι ο οδηγός, ο Ευλογημένος είναι το καταφύγιο.
Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας ευδοκήσει ο ίδιος ο Ευλογημένος να εξηγήσει το νόημα αυτών που ειπώθηκαν.
Αφού ακούσουν από τον Ευλογημένο, οι μοναχοί θα το θυμούνται».
«Τότε λοιπόν, μοναχοί, ακούστε, προσέχετε καλά·
θα μιλήσω».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Υπάρχει, μοναχοί, μια μέθοδος με την οποία ένας μοναχός θα μπορούσε να διακηρύξει την τελική απελευθερωτική γνώση χωριστά από την πίστη, χωριστά από την προσωπική προτίμηση, χωριστά από την προφορική παράδοση, χωριστά από τον αναλογισμό των λόγων, χωριστά από την αποδοχή μιας άποψης μετά από περισυλλογή -
'Κατανοώ: η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'».
«Και ποια, μοναχοί, είναι η μέθοδος με την οποία ένας μοναχός χωριστά από την πίστη... κ.λπ... χωριστά από την αποδοχή μιας άποψης μετά από περισυλλογή διακηρύσσει την τελική απελευθερωτική γνώση - 'Κατανοώ: η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός έχοντας δει μια υλική μορφή με το μάτι, όταν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'. Αυτό, μοναχοί, που ένας μοναχός έχοντας δει μια υλική μορφή με το μάτι, όταν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'. Αυτά τα φαινόμενα, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστά μέσω της πίστης ή μέσω της προσωπικής προτίμησης ή μέσω της προφορικής παράδοσης ή μέσω του αναλογισμού των λόγων ή μέσω της αποδοχής μιας άποψης μετά από περισυλλογή;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Δεν πρέπει αυτά τα φαινόμενα, μοναχοί, να γίνουν γνωστά έχοντας ιδωθεί με τη σοφία;» «Ναι, σεβάσμιε κύριε». «Αυτή λοιπόν, μοναχοί, είναι η μέθοδος με την οποία ένας μοναχός χωριστά από την πίστη, χωριστά από την προσωπική προτίμηση, χωριστά από την προφορική παράδοση, χωριστά από τον αναλογισμό των λόγων, χωριστά από την αποδοχή μιας άποψης μετά από περισυλλογή διακηρύσσει την τελική απελευθερωτική γνώση - 'Κατανοώ: η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'»... κ.λπ...
«Επιπλέον, μοναχοί, ένας μοναχός έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα, όταν υπάρχει εσωτερικά... κ.λπ... πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί· ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'. Αυτό, μοναχοί, που έχοντας γευτεί μια γεύση με τη γλώσσα, όταν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· αυτά τα φαινόμενα, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστά μέσω της πίστης ή μέσω της προσωπικής προτίμησης ή μέσω της προφορικής παράδοσης ή μέσω του αναλογισμού των λόγων ή μέσω της αποδοχής μιας άποψης μετά από περισυλλογή;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Δεν πρέπει αυτά τα φαινόμενα, μοναχοί, να γίνουν γνωστά έχοντας ιδωθεί με τη σοφία;» «Ναι, σεβάσμιε κύριε». «Και αυτή λοιπόν, μοναχοί, είναι η μέθοδος με την οποία ένας μοναχός χωριστά από την πίστη, χωριστά από την προσωπική προτίμηση, χωριστά από την προφορική παράδοση, χωριστά από τον αναλογισμό των λόγων, χωριστά από την αποδοχή μιας άποψης μετά από περισυλλογή διακηρύσσει την τελική απελευθερωτική γνώση - 'Κατανοώ: η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'»... κ.λπ...
«Επιπλέον, μοναχοί, ένας μοναχός έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, όταν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'. Αυτό, μοναχοί, που ένας μοναχός έχοντας αντιληφθεί ένα νοητικό φαινόμενο με τον νου, όταν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· ή όταν δεν υπάρχει εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη, κατανοεί 'δεν υπάρχει σε μένα εσωτερικά πάθος, μίσος και αυταπάτη'· αυτά τα φαινόμενα, μοναχοί, πρέπει να γίνουν γνωστά μέσω της πίστης ή μέσω της προσωπικής προτίμησης ή μέσω της προφορικής παράδοσης ή μέσω του αναλογισμού των λόγων ή μέσω της αποδοχής μιας άποψης μετά από περισυλλογή;» «Όχι, Σεβάσμιε Κύριε». «Δεν πρέπει αυτά τα φαινόμενα, μοναχοί, να γίνουν γνωστά έχοντας ιδωθεί με τη σοφία;» «Ναι, σεβάσμιε κύριε». «Και αυτή λοιπόν, μοναχοί, είναι η μέθοδος με την οποία ένας μοναχός χωριστά από την πίστη, χωριστά από την προσωπική προτίμηση, χωριστά από την προφορική παράδοση, χωριστά από τον αναλογισμό των λόγων, χωριστά από την αποδοχή μιας άποψης μετά από περισυλλογή διακηρύσσει την τελική απελευθερωτική γνώση - 'Κατανοώ: η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης'». Όγδοη.