5.
Η ομιλία για αυτούς που ψάχνουν σφάλματα
35.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε πολλές θεότητες με σκοπό την εύρεση σφάλματος, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασαν τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασαν, στάθηκαν στον αέρα.
Στεκόμενη στον αέρα, μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
εξαπατώντας, σαν απατεώνας, αυτό που απολαμβάνει είναι κλεμμένο.
αυτόν που δεν κάνει αλλά μιλάει, οι σοφοί τον αναγνωρίζουν πλήρως».
δυνατό να ακολουθήσει αυτή την πρακτική που είναι σταθερή·
με την οποία οι σοφοί απελευθερώνονται, οι διαλογιστές, από τα δεσμά του Μάρα.
έχοντας γνωρίσει, οι σοφοί κατασβέστηκαν, έχοντας διαβεί την προσκόλληση στον κόσμο».
Τότε εκείνες οι θεότητες, αφού στάθηκαν στη γη, αφού έπεσαν με το κεφάλι τους στα πόδια του Ευλογημένου, είπαν στον Ευλογημένο: «Ένα σφάλμα μας κατέλαβε, σεβάσμιε κύριε, σαν αδαείς, σαν συγχυσμένες, σαν φαύλες, που νομίσαμε ότι μπορούσαμε να προσβάλουμε τον Ευλογημένο. Ας δεχθεί ο Ευλογημένος, σεβάσμιε κύριε, το σφάλμα μας ως σφάλμα, για αυτοσυγκράτηση στο μέλλον». Τότε ο Ευλογημένος εκδήλωσε ένα χαμόγελο. Τότε εκείνες οι θεότητες, δυσαρεστημένες ακόμη περισσότερο, ανέβηκαν στον αέρα. Μια θεότητα είπε αυτόν τον στίχο κοντά στον Ευλογημένο:
με εκνευρισμό μέσα του, βαρυνόμενος από μίσος, αυτός δένει την έχθρα πάνω του».
οι έχθρες δεν θα καταλάγιαζαν, με τι θα ήταν κανείς επιδέξιος εδώ;»
ποιος δεν περιπίπτει σε σύγχυση, και ποιος είναι σοφός, πάντα μνήμων;»
αυτού τα σφάλματα δεν υπάρχουν, αυτός δεν έχει παράπτωμα·
αυτός δεν περιπίπτει σε σύγχυση, αυτός πράγματι είναι ο σοφός, πάντα μνήμων».
Αυτός που έχει εκνευρισμό μέσα του, που θεωρεί το μίσος βαρύ, αυτός δεσμεύει την έχθρα·
Εκείνη την έχθρα δεν την απολαμβάνω, δέχομαι την ομολογία σας».