2.
Η ομιλία για αυτόν που φαντάζεται
64.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Τότε κάποιος μοναχός... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας μου διδάξει ο Ευλογημένος τη Διδασκαλία συνοπτικά... κ.λπ...
να παραμείνω ενεργητικός, αποφασισμένος».
«Φανταζόμενος, μοναχέ, είναι δέσμιος του Μάρα·
μη φανταζόμενος είναι απελευθερωμένος από τον Κακό».
«Κατανοήθηκε, Ευλογημένε, κατανοήθηκε, Καλότυχε».
«Πώς όμως εσύ, μοναχέ, κατανοείς αναλυτικά το νόημα αυτού που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα;» «Την ύλη, σεβάσμιε κύριε, φανταζόμενος είναι δέσμιος του Μάρα· μη φανταζόμενος είναι απελευθερωμένος από τον Κακό. Το αίσθημα... την αντίληψη... τις δραστηριότητες... τη συνείδηση φανταζόμενος είναι δέσμιος του Μάρα· μη φανταζόμενος είναι απελευθερωμένος από τον Κακό. Αυτού, σεβάσμιε κύριε, που ειπώθηκε συνοπτικά από τον Ευλογημένο, κατανοώ έτσι αναλυτικά το νόημα».
«Καλώς, καλώς, μοναχέ! Καλώς πράγματι εσύ, μοναχέ, κατανοείς αναλυτικά το νόημα αυτού που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα. Την ύλη, μοναχέ, φανταζόμενος είναι δέσμιος του Μάρα· μη φανταζόμενος είναι απελευθερωμένος από τον Κακό. Το αίσθημα... την αντίληψη... τις δραστηριότητες... τη συνείδηση φανταζόμενος είναι δέσμιος του Μάρα· μη φανταζόμενος είναι απελευθερωμένος από τον Κακό. Αυτού λοιπόν, μοναχέ, που ειπώθηκε συνοπτικά από εμένα, έτσι αναλυτικά πρέπει να κατανοηθεί το νόημα»... κ.λπ... Και εκείνος ο μοναχός έγινε ένας από τους Άξιους. Δεύτερο.