7.
Η ομιλία για την άγνοια
1087.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«'Άγνοια, άγνοια', σεβάσμιε κύριε, λέγεται.
Ποια άραγε, σεβάσμιε κύριε, είναι η άγνοια·
και σε ποιο βαθμό κάποιος είναι κατεχόμενος από άγνοια;»
«Ό,τι, μοναχέ, είναι αγνωσία για τον υπαρξιακό πόνο, αγνωσία για την προέλευση του υπαρξιακού πόνου, αγνωσία για την παύση του υπαρξιακού πόνου, αγνωσία για την πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου -
αυτή ονομάζεται, μοναχέ, άγνοια·
και σε αυτό το βαθμό κάποιος είναι κατεχόμενος από άγνοια.»
«Γι' αυτό, μοναχέ, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: 'αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος'... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Έβδομη.