12.
Η ομιλία για αυτό που έχει τη φύση της παύσης
193.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Ράντχα είπε στον Ευλογημένο:
«Καλώς, σεβάσμιε κύριε, ας μου διδάξει ο Ευλογημένος συνοπτικά τη Διδασκαλία, ώστε εγώ, αφού ακούσω τη Διδασκαλία του Ευλογημένου, να παραμείνω μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος».
«Ό,τι, Ράντχα, έχει τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί, το πάθος πρέπει να εγκαταλειφθεί, η θέληση και το πάθος πρέπει να εγκαταλειφθεί. Και τι, Ράντχα, έχει τη φύση της παύσης; Η ύλη, Ράντχα, έχει τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί... κ.λπ... το αίσθημα έχει τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί... κ.λπ... η αντίληψη έχει τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί... κ.λπ... οι δραστηριότητες έχουν τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί... κ.λπ... η συνείδηση έχει τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί... κ.λπ... ό,τι, Ράντχα, έχει τη φύση της παύσης· εκεί η επιθυμία σου πρέπει να εγκαταλειφθεί, το πάθος πρέπει να εγκαταλειφθεί, η θέληση και το πάθος πρέπει να εγκαταλειφθεί».