10.
Η ομιλία για τον Γκαβεσί
180.
Κάποτε ο Ευλογημένος περιπλανιόταν στους Κοσάλα με μια μεγάλη Κοινότητα μοναχών.
Ο Ευλογημένος, ταξιδεύοντας στον κεντρικό δρόμο, είδε σε κάποια περιοχή ένα μεγάλο άλσος σάλα·
αφού το είδε, παρεξέκλινε από τον δρόμο και κατευθύνθηκε προς εκείνο το άλσος σάλα·
αφού πλησίασε και μπήκε σε εκείνο το άλσος σάλα, σε κάποια περιοχή εκδήλωσε ένα χαμόγελο.
Τότε στον σεβάσμιο Άναντα ήρθε αυτή η σκέψη: «Ποια άραγε είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την εκδήλωση του χαμόγελου του Ευλογημένου; Οι Τατχαγκάτα δεν εκδηλώνουν χαμόγελο χωρίς λόγο». Τότε ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο: «Ποια, σεβάσμιε κύριε, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την εκδήλωση του χαμόγελου του Ευλογημένου; Οι Τατχαγκάτα δεν εκδηλώνουν χαμόγελο χωρίς λόγο».
«Κάποτε στο παρελθόν, Άναντα, σε αυτή την περιοχή υπήρχε μια πόλη, ευημερούσα και ακμάζουσα, πολυπληθής και γεμάτη ανθρώπους. Ο Ευλογημένος Κάσσαπα, Άναντα, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος, διέμενε εξαρτώμενος από εκείνη την πόλη. Του Ευλογημένου Κάσσαπα, Άναντα, του Άξιου, του Πλήρως Αυτοφωτισμένου, υπήρχε ένας λαϊκός ακόλουθος ονόματι Γκαβεσί που δεν εκπλήρωνε τις ηθικές αρχές. Από τον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί, Άναντα, περίπου πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι οδηγήθηκαν και ενθαρρύνθηκαν, που δεν εκπλήρωναν τις ηθικές αρχές. Τότε, Άναντα, στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί ήρθε αυτή η σκέψη: 'Εγώ λοιπόν σε αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους προσφέρω μεγάλη βοήθεια, είμαι προπορευόμενος, αυτός που τους ενθαρρύνει, και εγώ δεν εκπληρώνω τις ηθικές αρχές, και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι δεν εκπληρώνουν τις ηθικές αρχές. Έτσι αυτό είναι εντελώς ίσο, δεν υπάρχει τίποτε επιπλέον· ας προχωρήσω λοιπόν σε κάτι ανώτερο'.
«Τότε, Άναντα, ο λαϊκός ακόλουθος Γκαβεσί πλησίασε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους· αφού πλησίασε, είπε σε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους: 'Από σήμερα και στο εξής ας με θεωρούν οι σεβάσμιοι αυτόν που εκπληρώνει τις ηθικές αρχές!' Τότε, Άναντα, σε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους ήρθε αυτή η σκέψη: 'Ο κύριος Γκαβεσί μας προσφέρει μεγάλη βοήθεια, είναι προπορευόμενος, αυτός που μας ενθαρρύνει. Αφού λοιπόν ο κύριος Γκαβεσί θα εκπληρώνει τις ηθικές αρχές, πόσο μάλλον εμείς!' Τότε, Άναντα, εκείνοι οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι πλησίασαν τον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί· αφού πλησίασαν, είπαν στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί: 'Από σήμερα και στο εξής ας θεωρεί ο κύριος Γκαβεσί και αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους ως αυτούς που εκπληρώνουν τις ηθικές αρχές'. Τότε, Άναντα, στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί ήρθε αυτή η σκέψη: 'Εγώ λοιπόν σε αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους προσφέρω μεγάλη βοήθεια, είμαι προπορευόμενος, αυτός που τους ενθαρρύνει, και εγώ εκπληρώνω τις ηθικές αρχές, και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι εκπληρώνουν τις ηθικές αρχές. Έτσι αυτό είναι εντελώς ίσο, δεν υπάρχει τίποτε επιπλέον· ας προχωρήσω λοιπόν σε κάτι ανώτερο!'
«Τότε, Άναντα, ο λαϊκός ακόλουθος Γκαβεσί πλησίασε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους· αφού πλησίασε, είπε σε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους: "Από σήμερα και στο εξής ας με θεωρούν οι σεβάσμιοι ασκούμενο στην άγια ζωή, που μένει μακριά και απέχει από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών". Τότε, Άναντα, σε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους ήρθε αυτή η σκέψη: 'Ο κύριος Γκαβεσί μας προσφέρει μεγάλη βοήθεια, είναι προπορευόμενος, αυτός που μας ενθαρρύνει. Αφού ο κύριος Γκαβεσί θα ασκείται στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών, πόσο μάλλον εμείς!" Τότε, Άναντα, εκείνοι οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι πλησίασαν τον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί· αφού πλησίασαν, είπαν στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί: "Από σήμερα και στο εξής ας θεωρεί ο κύριος Γκαβεσί και αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους ασκούμενους στην άγια ζωή, που μένουν μακριά και απέχουν από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών". Τότε, Άναντα, στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί ήρθε αυτή η σκέψη: "Εγώ είμαι πολύ ωφέλιμος για αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους, προπορευόμενος, αυτός που τους ενθαρρύνει. Και εγώ είμαι αυτός που εκπληρώνει τις ηθικές αρχές. Και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι είναι αυτοί που εκπληρώνουν τις ηθικές αρχές. Και εγώ ασκούμαι στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών. Και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι ασκούνται στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών. Έτσι αυτό είναι εντελώς ίσο, δεν υπάρχει τίποτε επιπλέον· ας προχωρήσω λοιπόν σε κάτι ανώτερο'.
«Τότε, Άναντα, ο λαϊκός ακόλουθος Γκαβεσί πλησίασε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους· αφού πλησίασε, είπε σε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους: "Από σήμερα και στο εξής ας με θεωρούν οι σεβάσμιοι αυτόν που τρώει ένα γεύμα την ημέρα, που απέχει από το φαγητό τη νύχτα, που απέχει από το φαγητό σε ακατάλληλη ώρα". Τότε, Άναντα, σε εκείνους τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους ήρθε αυτή η σκέψη: "Ο κύριος Γκαβεσί είναι πολύ ωφέλιμος, προπορευόμενος, αυτός που μας ενθαρρύνει. Αφού ο κύριος Γκαβεσί θα τρώει ένα γεύμα την ημέρα, θα απέχει από το φαγητό τη νύχτα, θα απέχει από το φαγητό σε ακατάλληλη ώρα, πόσο μάλλον εμείς!" Τότε, Άναντα, εκείνοι οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι πλησίασαν τον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί· αφού πλησίασαν, είπαν στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί: "Από σήμερα και στο εξής ας θεωρεί ο κύριος Γκαβεσί και αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους αυτούς που τρώνε ένα γεύμα την ημέρα, που απέχουν από το φαγητό τη νύχτα, που απέχουν από το φαγητό σε ακατάλληλη ώρα". Τότε, Άναντα, στον λαϊκό ακόλουθο Γκαβεσί ήρθε αυτή η σκέψη: "Εγώ είμαι πολύ ωφέλιμος για αυτούς τους πεντακόσιους λαϊκούς ακολούθους, προπορευόμενος, αυτός που τους ενθαρρύνει. Και εγώ είμαι αυτός που εκπληρώνει τις ηθικές αρχές. Και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι είναι αυτοί που εκπληρώνουν τις ηθικές αρχές. Και εγώ ασκούμαι στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών. Και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι ασκούνται στην άγια ζωή, μένοντας μακριά και απέχοντας από τη συνουσία, τη συνήθη πρακτική των χωρικών. Και εγώ τρώω ένα γεύμα την ημέρα, απέχω από το φαγητό τη νύχτα, απέχω από το φαγητό σε ακατάλληλη ώρα. Και αυτοί οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι τρώνε ένα γεύμα την ημέρα, απέχουν από το φαγητό τη νύχτα, απέχουν από το φαγητό σε ακατάλληλη ώρα. Έτσι αυτό είναι εντελώς ίσο, δεν υπάρχει τίποτε επιπλέον· ας προχωρήσω λοιπόν σε κάτι ανώτερο'.
«Τότε, Άναντα, ο λαϊκός ακόλουθος Γκαβεσί πήγε εκεί που ήταν ο Ευλογημένος Κάσσαπα, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος· αφού πλησίασε, είπε στον Ευλογημένο Κάσσαπα, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο: "Είθε να λάβω, Σεβάσμιε Κύριε, την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία". Ο λαϊκός ακόλουθος Γκαβεσί, Άναντα, έλαβε την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο Κάσσαπα, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του όμως, Άναντα, ο μοναχός Γκαβεσί, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο μοναχός Γκαβεσί, Άναντα, έγινε ένας από τους Άξιους.
«Τότε, Άναντα, σε εκείνες τις πεντακόσιες λαϊκούς ακολούθους ήρθε αυτή η σκέψη: 'Ο κύριος Γκαβεσί μας προσφέρει μεγάλη βοήθεια, είναι προπορευόμενος, αυτός που μας ενθαρρύνει. Αν ακόμη και ο κύριος Γκαβεσί, αφού ξύρισε τα μαλλιά και τα γένια του και ντύθηκε με ώχρινα ρούχα, θα εγκαταλείψει την οικογενειακή ζωή για την άστεγη ζωή, πόσο μάλλον εμείς!" Τότε, Άναντα, εκείνοι οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι πήγαν εκεί που ήταν ο Ευλογημένος Κάσσαπα, ο Άξιος, ο Πλήρως Αυτοφωτισμένος· αφού πλησίασαν, είπαν στον Ευλογημένο Κάσσαπα, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο: "Είθε να λάβουμε, Σεβάσμιε Κύριε, την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, είθε να λάβουμε την πλήρη χειροτονία". Εκείνοι οι πεντακόσιοι λαϊκοί ακόλουθοι, Άναντα, έλαβαν την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο Κάσσαπα, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο, έλαβαν την πλήρη χειροτονία.
«Τότε, Άναντα, στον μοναχό Γκαβεσί ήρθε αυτή η σκέψη: "Εγώ αποκτώ κατά βούληση, αποκτώ χωρίς δυσκολία, αποκτώ χωρίς κόπο αυτή την ανυπέρβλητη ευδαιμονία της απελευθέρωσης. Αχ, μακάρι και αυτοί οι πεντακόσιοι μοναχοί να αποκτούσαν κατά βούληση, να αποκτούσαν χωρίς δυσκολία, να αποκτούσαν χωρίς κόπο αυτή την ανυπέρβλητη ευδαιμονία της απελευθέρωσης". Τότε, Άναντα, εκείνοι οι πεντακόσιοι μοναχοί, αποτραβηγμένοι, επιμελείς, ενεργητικοί, αποφασισμένοι, διαμένοντας, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας οι ίδιοι κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμειναν. Γνώρισαν άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης»».
«Έτσι λοιπόν, Άναντα, εκείνοι οι πεντακόσιοι μοναχοί με επικεφαλής τον Γκαβεσί, προσπαθώντας ολοένα και πιο ανώτερα, ολοένα και πιο εξαίσια, πραγματοποίησαν την ανυπέρβλητη απελευθέρωση. Γι' αυτό, Άναντα, πρέπει να εξασκείστε έτσι - "Προσπαθώντας ολοένα και πιο ανώτερα, ολοένα και πιο εξαίσια, θα πραγματοποιήσουμε την ανυπέρβλητη απελευθέρωση". Έτσι πρέπει να εξασκείστε, Άναντα». Δέκατη.