1.
Η ομιλία για τη Ντανατζανί
187.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκείνη την περίοδο η βραχμάνα ονόματι Ντανατζάνι, σύζυγος κάποιου βραχμάνου του σογιού Μπαραντβάτζα, είχε βαθιά πίστη στον Βούδα, στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα.
Τότε η βραχμάνα Ντανατζάνι, ενώ σέρβιρε το γεύμα στον βραχμάνο του σογιού Μπαραντβάτζα, αφού σκόνταψε, εξέφρασε τρεις φορές αυτόν τον εμπνευσμένο λόγο:
τιμή σε εκείνον τον Ευλογημένο, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο·
Τιμή σε εκείνον τον Ευλογημένο, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα είπε στη βραχμάνα Ντανατζάνι: «Έτσι λοιπόν αυτή η παρίας επαινεί εδώ κι εκεί εκείνον τον ξυρισμένο ασκητή. Τώρα εγώ, παρίας, θα προσάψω κατηγορία σε εκείνον τον Διδάσκαλο». «Δεν βλέπω, βραχμάνε, κανέναν στον κόσμο μαζί με τους θεούς, μαζί με τον Μάρα, μαζί με τους Βράχμα, στη γενιά μαζί με τους ασκητές και βραχμάνους, μαζί με θεούς και ανθρώπους, που θα μπορούσε να προσάψει κατηγορία σε εκείνον τον Ευλογημένο, τον Άξιο, τον Πλήρως Αυτοφωτισμένο. Αλλά εσύ, βραχμάνε, πήγαινε· αφού πας θα καταλάβεις».
Τότε ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα, θυμωμένος και δυσαρεστημένος, πλησίασε τον Ευλογημένο· αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον Ευλογημένο. Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι. Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
Ποιου ενός πράγματος τη θανάτωση εγκρίνεις, Γκόταμα;»
της οργής με τη δηλητηριώδη ρίζα, με τη γλυκιά κορυφή, βραχμάνε·
τη θανάτωση οι ευγενείς επαινούν, διότι αφού την κόψει δεν θλίβεται».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα, θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα! Όπως, αγαπητέ Γκόταμα, κάποιος θα έστηνε όρθιο κάτι που είχε αναποδογυριστεί, ή θα αποκάλυπτε κάτι που ήταν κρυμμένο, ή θα έδειχνε τον δρόμο σε κάποιον που είχε χαθεί, ή θα κρατούσε μια λάμπα λαδιού στο σκοτάδι - 'αυτοί που έχουν μάτια να δουν τα αντικείμενα'· έτσι ακριβώς η Διδασκαλία έχει φανερωθεί από τον αξιότιμο Γκόταμα με πολλούς τρόπους. Εγώ, σεβάσμιε κύριε, καταφεύγω στον Ευλογημένο Γκόταμα ως καταφύγιο, και στη Διδασκαλία και στην Κοινότητα των μοναχών. Είθε να λάβω την αναχώρηση κοντά στον αξιότιμο Γκόταμα, είθε να λάβω την πλήρη χειροτονία».
Ο βραχμάνος του σογιού Μπαραντβάτζα έλαβε την αναχώρηση κοντά στον Ευλογημένο, έλαβε την πλήρη χειροτονία. Λίγο μετά την πλήρη χειροτονία του, ο σεβάσμιος Μπαράντβατζα, μένοντας μόνος, αποτραβηγμένος, επιμελής, ενεργητικός, αποφασισμένος, σε σύντομο χρονικό διάστημα - για τον σκοπό που οι γιοι καλών οικογενειών σωστά αναχωρούν από την οικογενειακή ζωή στην άστεγη ζωή, αυτό το ανυπέρβλητο - τον τελικό στόχο της άγιας ζωής, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, παρέμεινε. Γνώρισε άμεσα: «η γέννηση έχει εξαλειφθεί, η άγια ζωή έχει βιωθεί, αυτό που έπρεπε να γίνει έχει γίνει, δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης». Και ο σεβάσμιος Μπαράντβατζα έγινε ένας από τους Άξιους.