3.
Η ομιλία για την παρακμή
389.
Κάποτε ο σεβάσμιος Άναντα και ο σεβάσμιος Μπάντα διέμεναν στην Παταλίπουττα, στο μοναστήρι Κουκκούτα.
Τότε ο σεβάσμιος Μπάντα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση, πλησίασε τον σεβάσμιο Άναντα·
αφού πλησίασε, χαιρέτησε τον σεβάσμιο Άναντα.
Αφού ολοκλήρωσε την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Μπάντα είπε στον σεβάσμιο Άναντα:
«Ποια άραγε, φίλε Άναντα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας;
Ποια άραγε, φίλε Άναντα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία δεν υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας;»
«Καλώς, καλώς, φίλε Μπάντα! Εξαίρετη πράγματι, φίλε Μπάντα, η σοφία σου, εξαίρετη η οξυδέρκειά σου, καλή η ερώτησή σου. Έτσι λοιπόν εσύ, φίλε Μπάντα, ρωτάς: 'Ποια άραγε, φίλε Άναντα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας; Και ποια, φίλε Άναντα, είναι η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία δεν υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας;'» «Ναι, φίλε». «Λόγω των μη αναπτυγμένων και μη καλλιεργημένων τεσσάρων εφαρμογών της μνήμης, φίλε, υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας. Και επειδή έχουν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, φίλε, δεν υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας».
«Ποιων τεσσάρων; Εδώ, φίλε, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Λόγω των μη αναπτυγμένων και μη καλλιεργημένων αυτών των τεσσάρων εφαρμογών της μνήμης, φίλε, υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας. Και επειδή έχουν αναπτυχθεί και καλλιεργηθεί αυτές οι τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, φίλε, δεν υπάρχει παρακμή της Άριστης Διδασκαλίας». Τρίτη.