1.
Η ομιλία για τη διάβαση της πλημμύρας
1.
Έτσι έχω ακούσει -
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Σαβάτθι, στο άλσος του Τζέτα, στο μοναστήρι του Ανάθαπίντικα.
Τότε κάποια θεότητα, αφού η νύχτα είχε προχωρήσει, με εξαιρετική ομορφιά, φωτίζοντας ολόκληρο το άλσος του Τζέτα, πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και στάθηκε στο πλάι.
Στεκόμενη στο πλάι, εκείνη η θεότητα είπε στον Ευλογημένο:
«Πώς εσύ, αγαπητέ, διέβης τη νοητική πλημμύρα;»
«Χωρίς να σταματώ, φίλε, χωρίς να αγωνίζομαι, διέβην τη νοητική πλημμύρα».
«Πώς όμως εσύ, αγαπητέ, χωρίς να σταματάς, χωρίς να αγωνίζεσαι, διέβης τη νοητική πλημμύρα;»
«Όταν, φίλε, σταματούσα, τότε βυθιζόμουν·
όταν, φίλε, αγωνιζόμουν, τότε παρασυρόμουν.
Έτσι, φίλε, χωρίς να σταματώ, χωρίς να αγωνίζομαι, διέβην τη νοητική πλημμύρα».
χωρίς να σταματά, χωρίς να αγωνίζεται, αυτόν που έχει διαβεί την προσκόλληση στον κόσμο». -
Αυτά είπε εκείνη η θεότητα. Ο Διδάσκαλος συμφώνησε. Τότε εκείνη η θεότητα - «Ο Διδάσκαλός μου συμφώνησε», αφού απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο, τον περιήλθε κρατώντας τον στα δεξιά της και εξαφανίστηκε ακριβώς εκεί.