7.
Η ομιλία για την παράγωγη ταραχή
7.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Θα σας διδάξω, μοναχοί, την ταραχή μέσω της προσκόλλησης και τη μη ταραχή μέσω της μη προσκόλλησης.
Ακούστε το, προσέχετε καλά·
θα μιλήσω».
«Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησαν εκείνοι οι μοναχοί στον Ευλογημένο.
Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Και πώς, μοναχοί, υπάρχει ταραχή μέσω της προσκόλλησης; Εδώ, μοναχοί, ο αδαής κοινός άνθρωπος που δεν βλέπει τους ευγενείς, που δεν είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν είναι πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που δεν βλέπει τα ενάρετα άτομα, που δεν είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που δεν είναι πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα ύλη· ή την ύλη στον εαυτό, ή τον εαυτό στην ύλη. Η ύλη του αυτή μεταβάλλεται, γίνεται διαφορετική. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης της ύλης του, η συνείδησή του ακολουθεί τη μεταβολή της ύλης. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής της ύλης και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της εξάντλησης του νου, έχει τρόμο και έχει δυσφορία και έχει προσδοκία και ταράζεται μέσω της προσκόλλησης.
«Θεωρεί το αίσθημα ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα αίσθημα· ή το αίσθημα στον εαυτό, ή τον εαυτό στο αίσθημα. Το αίσθημά του αυτό μεταβάλλεται, γίνεται διαφορετικό. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης του αισθήματός του, η συνείδησή του ακολουθεί τη μεταβολή του αισθήματος. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής του αισθήματος και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της εξάντλησης του νου, έχει τρόμο και έχει δυσφορία και έχει προσδοκία και ταράζεται μέσω της προσκόλλησης.
Θεωρεί την αντίληψη ως εαυτό... κ.λπ... θεωρεί τις δραστηριότητες ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα δραστηριότητες· ή τις δραστηριότητες στον εαυτό, ή τον εαυτό στις δραστηριότητες. Οι δραστηριότητές του αυτές μεταβάλλονται, γίνονται διαφορετικές. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης των δραστηριοτήτων του, η συνείδησή του ακολουθεί τη μεταβολή των δραστηριοτήτων. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής των δραστηριοτήτων και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της εξάντλησης του νου, έχει τρόμο και έχει δυσφορία και έχει προσδοκία και ταράζεται μέσω της προσκόλλησης.
Θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ή τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση· ή τη συνείδηση στον εαυτό, ή τον εαυτό στη συνείδηση. Η συνείδησή του αυτή μεταβάλλεται, γίνεται διαφορετική. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης της συνείδησης του, η συνείδησή του ακολουθεί τη μεταβολή της συνείδησης. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής της συνείδησης και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της εξάντλησης του νου, έχει τρόμο και έχει δυσφορία και έχει προσδοκία και ταράζεται μέσω της προσκόλλησης. Έτσι, μοναχοί, υπάρχει ταραχή μέσω της προσκόλλησης.
«Και πώς, μοναχοί, υπάρχει η μη ταραχή μέσω της μη προσκόλλησης; Εδώ, μοναχοί, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής που βλέπει τους ευγενείς, που είναι επιδέξιος στην ευγενή διδασκαλία, που είναι καλά πειθαρχημένος στην ευγενή διδασκαλία, που βλέπει τα ενάρετα άτομα, που είναι επιδέξιος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, που είναι καλά πειθαρχημένος στη διδασκαλία των ενάρετων ατόμων, δεν θεωρεί την ύλη ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα ύλη· ούτε την ύλη στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στην ύλη. Η ύλη του αυτή μεταβάλλεται, γίνεται διαφορετική. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης της ύλης του, η συνείδησή του δεν ακολουθεί τη μεταβολή της ύλης. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής της ύλης και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν δεν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της μη εξάντλησης του νου, δεν έχει τρόμο και δεν έχει δυσφορία και δεν έχει προσδοκία και δεν ταράζεται μέσω της μη προσκόλλησης.
Δεν θεωρεί το αίσθημα ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα αίσθημα· ούτε το αίσθημα στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στο αίσθημα. Το αίσθημά του αυτό μεταβάλλεται, γίνεται διαφορετικό. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης του αισθήματός του, η συνείδησή του δεν ακολουθεί τη μεταβολή του αισθήματος. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής του αισθήματος και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν δεν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της μη εξάντλησης του νου, δεν έχει τρόμο και δεν έχει δυσφορία και δεν έχει προσδοκία και δεν ταράζεται μέσω της μη προσκόλλησης.
«Δεν θεωρεί την αντίληψη... κ.λπ... δεν θεωρεί τις δραστηριότητες ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα δραστηριότητες· ούτε τις δραστηριότητες στον εαυτό, ούτε τον εαυτό στις δραστηριότητες. Οι δραστηριότητές του αυτές μεταβάλλονται, γίνονται διαφορετικές. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης των δραστηριοτήτων του, η συνείδησή του δεν ακολουθεί τη μεταβολή των δραστηριοτήτων. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής των δραστηριοτήτων και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν δεν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της μη εξάντλησης του νου, δεν έχει τρόμο και δεν έχει δυσφορία και δεν έχει προσδοκία και δεν ταράζεται μέσω της μη προσκόλλησης.
«Δεν θεωρεί τη συνείδηση ως εαυτό, ούτε τον εαυτό ως έχοντα συνείδηση... κ.λπ... η συνείδησή του αυτή μεταβάλλεται, γίνεται διαφορετική. Λόγω της μεταβολής και αλλοίωσης της συνείδησής του, η συνείδησή του δεν ακολουθεί τη μεταβολή της συνείδησης. Η ταραχή που γεννιέται από την ακολουθία της μεταβολής της συνείδησης και οι φαύλες νοητικές καταστάσεις που προκύπτουν δεν κατακυριεύουν τη συνείδησή του. Λόγω της μη εξάντλησης του νου, δεν έχει τρόμο και δεν έχει δυσφορία και δεν έχει προσδοκία και δεν ταράζεται μέσω της μη προσκόλλησης. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, υπάρχει η μη ταραχή μέσω της μη προσκόλλησης.» Έβδομη.