10.
Η ομιλία για τον δεσμό
121.
Εκείνη την περίοδο ο βασιλιάς Πασενάντι της Κοσάλα είχε φυλακίσει ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων, μερικούς με σχοινιά, μερικούς με δεσμά, μερικούς με αλυσίδες.
Τότε αρκετοί μοναχοί, αφού ντύθηκαν το πρωί και πήραν τα κύπελλα και τους χιτώνες τους, μπήκαν στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή. Αφού περπάτησαν στη Σαβάτθι για προσφερόμενη τροφή, μετά το γεύμα, έχοντας επιστρέψει από τη συλλογή τροφής, πλησίασαν τον Ευλογημένο· αφού πλησίασαν, απέδωσαν σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισαν στο πλάι. Καθισμένοι στο πλάι, εκείνοι οι μοναχοί είπαν στον Ευλογημένο: «Εδώ, σεβάσμιε κύριε, ο βασιλιάς Πασενάντι της Κοσάλα έχει φυλακίσει ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων, μερικούς με σχοινιά, μερικούς με δεσμά, μερικούς με αλυσίδες».
Τότε ο Ευλογημένος, κατανοώντας αυτό το νόημα, εκείνη τη στιγμή είπε αυτούς τους στίχους:
αυτό που είναι από σίδερο, από ξύλο ή από σχοινί·
η λαγνεία για πολύτιμα σκουλαρίκια,
η προσκόλληση σε γιους και συζύγους.
που σέρνει κάτω, χαλαρό, δύσκολο να λυθεί·
κόβοντας και αυτό, αναχωρούν,
χωρίς προσκόλληση, εγκαταλείποντας την ηδονική ευτυχία».