6.
Η ομιλία για τον Αρίτθα
982.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Εκεί ο Ευλογημένος... κ.λπ...
είπε αυτό:
«Αναπτύσσετε, μοναχοί, τη μνήμη επί της αναπνοής;»
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Αρίτθα είπε στον Ευλογημένο:
«Εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω τη μνήμη επί της αναπνοής».
«Πώς όμως εσύ, Αρίτθα, αναπτύσσεις τη μνήμη επί της αναπνοής;»
«Σε μένα, σεβάσμιε κύριε, η ηδονική επιθυμία για τις παρελθούσες ηδονές έχει εγκαταλειφθεί, σε μένα η ηδονική επιθυμία για τις μελλοντικές ηδονές έχει εξαφανιστεί, και σε μένα η αντίληψη της αποστροφής για τα εσωτερικά και εξωτερικά φαινόμενα έχει πλήρως πειθαρχηθεί.
Αυτός μνήμων θα εισπνεύσω, μνήμων θα εκπνεύσω.
Έτσι λοιπόν εγώ, σεβάσμιε κύριε, αναπτύσσω τη μνήμη επί της αναπνοής».
«Αυτή, Αρίτθα, είναι μνήμη επί της αναπνοής, δεν λέω ότι αυτή δεν υπάρχει. Αλλά, Αρίτθα, άκουσε πώς η μνήμη επί της αναπνοής γίνεται πλήρης αναλυτικά, πρόσεχε καλά· θα μιλήσω». «Ναι, σεβάσμιε κύριε», απάντησε ο σεβάσμιος Αρίτθα στον Ευλογημένο. Ο Ευλογημένος είπε αυτό:
«Και πώς, Αρίτθα, η μνήμη επί της αναπνοής γίνεται πλήρης αναλυτικά; Εδώ, Αρίτθα, ένας μοναχός, έχοντας πάει στο δάσος ή στη βάση ενός δένδρου ή σε μια άδεια οικία, κάθεται διασταυρώνοντας τα πόδια του, κρατώντας το σώμα του ευθύ, εδραιώνοντας τη μνήμη μπροστά στο πρόσωπο. Αυτός μνήμων εισπνέει, μνήμων εκπνέει. Εισπνέοντας μακρά κατανοεί: «εισπνέω μακρά»... κ.λπ... εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εισπνεύσω», εξασκείται: «παρατηρώντας την παραίτηση θα εκπνεύσω». Έτσι λοιπόν, Αρίτθα, η μνήμη επί της αναπνοής γίνεται πλήρης αναλυτικά». Έκτο.