8.
Η ομιλία για τον Αγκίκα
194.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στο Ρατζάγκαχα, στο Άλσος των Μπαμπού, στο καταφύγιο σίτισης σκιούρων.
Εκείνη την περίοδο ο βραχμάνος Αγγικαμπαράντβατζα είχε ετοιμάσει ρυζόγαλο με βουτυρέλαιο -
«Θα προσφέρω θυσία στη φωτιά, θα υπηρετήσω την ιερή φωτιά».
Τότε ο Ευλογημένος, αφού ντύθηκε το πρωί και πήρε το κύπελλο και τους χιτώνες του, μπήκε στη Ρατζάγκαχα για προσφερόμενη τροφή. Περιφερόμενος διαδοχικά στη Ρατζάγκαχα για προσφερόμενη τροφή, πήγε στην κατοικία του βραχμάνου Αγγικαμπαράντβατζα· αφού πλησίασε, στάθηκε στο πλάι. Ο βραχμάνος Αγγικαμπαράντβατζα είδε τον Ευλογημένο να στέκεται για προσφερόμενη τροφή. Αφού τον είδε, απευθύνθηκε στον Ευλογημένο με στίχο:
ο τέλειος στη γνώση και στην καλή συμπεριφορά, αυτός θα πρέπει να φάει αυτό το ρυζόγαλο».
εσωτερικά σάπιος, νοητικά μολυσμένος, περιτριγυρισμένος από δολοπλοκία.
και επίσης έφτασε στην εξάλειψη της γέννησης, ο σοφός που ολοκληρώθηκε μέσω της άμεσης γνώσης.
ο τέλειος στη γνώση και στην καλή συμπεριφορά, αυτός θα πρέπει να φάει αυτό το ρυζόγαλο».
«Ας φάει ο αξιότιμος Γκόταμα. Είσαι βραχμάνος».
βραχμάνε, αυτός δεν είναι ο κανόνας για αυτούς που βλέπουν καθαρά·
αυτό που αποκτήθηκε με τραγούδι στίχων το απορρίπτουν οι Βούδες,
όταν υπάρχει η Διδασκαλία, βραχμάνε, αυτός είναι ο τρόπος ζωής.
αυτόν που έχει εξαλείψει τις νοητικές διαφθορές, που έχει κατευνάσει την τύψη·
με τροφή και ρόφημα υπηρέτησέ τον,
διότι αυτός είναι το χωράφι για εκείνον που αναζητά αξιέπαινες πράξεις».
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο βραχμάνος Αγγικαμπαράντβατζα είπε στον Ευλογημένο: «Θαυμάσιο, αγαπητέ Γκόταμα... κ.λπ... Και ο σεβάσμιος Αγγικαμπαράντβατζα έγινε ένας από τους Άξιους».