8.
Η ομιλία για την προσκόλληση
157.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
«Όταν υπάρχει τι, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης σε τι, αφού προσκολληθεί σε τι, εγείρονται νοητικοί δεσμοί, εμμονές και δεσμεύσεις του νου;»
«Ο Ευλογημένος είναι η ρίζα των διδασκαλιών μας, σεβάσμιε κύριε... κ.λπ...
«Όταν υπάρχει ύλη, μοναχοί, μέσω της προσκόλλησης στην ύλη, αφού προσκολληθεί στην ύλη, εγείρονται νοητικοί δεσμοί, εμμονές και δεσμεύσεις του νου.
Όταν υπάρχει αίσθημα...
όταν υπάρχει αντίληψη...
όταν υπάρχουν δραστηριότητες...
όταν υπάρχει συνείδηση, μέσω της προσκόλλησης στη συνείδηση, αφού προσκολληθεί στη συνείδηση, εγείρονται νοητικοί δεσμοί, εμμονές και δεσμεύσεις του νου.
Τι νομίζετε, μοναχοί, η ύλη είναι μόνιμη ή παροδική;»
«Παροδική, σεβάσμιε κύριε».
«Αυτό όμως που είναι παροδικό... κ.λπ...
θα μπορούσαν άραγε μέσω της μη προσκόλλησης σε αυτό να εγερθούν νοητικοί δεσμοί, εμμονές και δεσμεύσεις του νου;»
«Όχι, Σεβάσμιε Κύριε»... κ.λπ...
Βλέποντας έτσι... κ.λπ...
κατανοεί ότι δεν υπάρχει τίποτα περισσότερο για αυτή την κατάσταση ύπαρξης».
Όγδοη.