1-10.
Η ομιλία για τη νοητική πλημμύρα και τα λοιπά
967-976.
«Αυτά τα πέντε, μοναχοί, είναι τα ανώτερα νοητικά δεσμά.
Ποια πέντε;
Το πάθος για λεπτοφυή υλική ύπαρξη, το πάθος για άυλη ύπαρξη, η αλαζονεία, η ανησυχία, η άγνοια -
αυτά λοιπόν, μοναχοί, είναι τα πέντε ανώτερα νοητικά δεσμά.
Για την άμεση γνώση, για την πλήρη κατανόηση, για την πλήρη εξάλειψη, για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε ανώτερων νοητικών δεσμών, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν οι τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις.
Ποιοι τέσσερις;
Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός, αποστασιοποιημένος από τις ηδονές, αποστασιοποιημένος από τις φαύλες νοητικές καταστάσεις, έχοντας επιτύχει την πρώτη διαλογιστική έκσταση, που συνοδεύεται από λογισμό και συλλογισμό, με αγαλλίαση και ευτυχία που γεννιούνται από την αποστασιοποίηση, διαμένει.
Με τον κατευνασμό του λογισμού και του συλλογισμού, έχοντας επιτύχει τη δεύτερη διαλογιστική έκσταση, που χαρακτηρίζεται από εσωτερική ηρεμία και ενότητα του νου, χωρίς λογισμό και συλλογισμό, με αγαλλίαση και ευτυχία που γεννιούνται από την αυτοσυγκέντρωση, διαμένει... κ.λπ...
την τρίτη διαλογιστική έκσταση... κ.λπ...
εισέρχεται και παραμένει στην τέταρτη διαλογιστική έκσταση.
Για την άμεση γνώση, για την πλήρη κατανόηση, για την πλήρη εξάλειψη, για την εγκατάλειψη αυτών των πέντε ανώτερων νοητικών δεσμών, μοναχοί, πρέπει να αναπτυχθούν αυτές οι τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις» πρέπει να αναπτυχθεί.
Δέκατη.