9.
Η ομιλία για το άλσος της Αμπαπάλι
907.
Κάποτε ο σεβάσμιος Ανουρούντα και ο σεβάσμιος Σαριπούττα διέμεναν στη Βεσάλι, στο άλσος της Αμπαπάλι.
Τότε ο σεβάσμιος Σαριπούττα, την απογευματινή περίοδο της ημέρας, αφού βγήκε από την απομόνωση... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Ανουρούντα:
«Οι ικανότητές σου, φίλε Ανουρούντα, είναι γαλήνιες, το χρώμα του προσώπου σου είναι αγνό και λαμπερό. Με ποια διαμονή ο σεβάσμιος Ανουρούντα τώρα διαμένει συχνά;» «Εγώ πράγματι, φίλε, με τον νου καλά εδραιωμένο στις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης τώρα διαμένω συχνά. Σε ποιες τέσσερις; Εδώ εγώ, φίλε, στο σώμα διαμένω παρατηρώντας το σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα διαμένω παρατηρώντας τα νοητικά φαινόμενα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο - σε αυτές πράγματι, φίλε, τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης με τον νου καλά εδραιωμένο τώρα διαμένω συχνά. Εκείνος ο μοναχός, φίλε, που είναι Άξιος, που έχει εξαλείψει τις νοητικές διαφθορές, που έχει ολοκληρώσει την άγια ζωή, που έχει κάνει αυτό που έπρεπε να γίνει, που έχει αποθέσει το φορτίο, που έχει επιτύχει τον δικό του σκοπό, που έχει εξαλείψει πλήρως τους δεσμούς του γίγνεσθαι, πλήρως απελευθερωμένος μέσω της τελικής γνώσης, αυτός σε αυτές τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης με τον νου καλά εδραιωμένο διαμένει συχνά».
«Είμαστε τυχεροί πράγματι, φίλε, είναι καλή τύχη πράγματι για μας, φίλε! Που εμείς ακούσαμε τον σεβάσμιο Ανουρούντα πρόσωπο με πρόσωπο να εκφωνεί τα λόγια του ταύρου». Ένατη.