10.
Η ομιλία για τον Ουντάγι
40.
Τότε ο βραχμάνος Ουντάγι πλησίασε τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, με τον Ευλογημένο... κ.λπ...
Καθισμένος στο πλάι, ο βραχμάνος Ουντάγι είπε στον Ευλογημένο:
«Επαινεί άραγε ο αξιότιμος Γκόταμα τη θυσία;»
«Δεν επαινώ, βραχμάνε, κάθε θυσία·
ούτε όμως, βραχμάνε, δεν επαινώ κάθε θυσία.
Σε όποια θυσία, βραχμάνε, αγελάδες σφάζονται, κατσίκια και πρόβατα σφάζονται, κοτόπουλα και χοίροι σφάζονται, διάφορα έμβια όντα υφίστανται σφαγή·
μια τέτοια θυσία που συνεπάγεται καταστροφή, βραχμάνε, δεν επαινώ.
Για ποιο λόγο;
Διότι μια τέτοια θυσία που συνεπάγεται καταστροφή, βραχμάνε, δεν πλησιάζουν οι Άξιοι ή αυτοί που έχουν επιτύχει την οδό της Αξιότητας.
«Σε όποια θυσία όμως, βραχμάνε, ούτε αγελάδες σφάζονται, ούτε κατσίκια και πρόβατα σφάζονται, ούτε κοτόπουλα και χοίροι σφάζονται, ούτε διάφορα έμβια όντα υφίστανται σφαγή· μια τέτοια θυσία χωρίς καταστροφή, βραχμάνε, επαινώ, δηλαδή τη μόνιμη δωρεά, την οικογενειακή θυσία. Για ποιο λόγο; Διότι μια τέτοια θυσία χωρίς καταστροφή, βραχμάνε, πλησιάζουν οι Άξιοι ή αυτοί που έχουν επιτύχει την οδό της Αξιότητας.»
μια τέτοια πλησιάζουν οι συγκρατημένοι, αυτοί που ζουν την ιερή ζωή.
αυτή τη θυσία επαινούν οι Φωτισμένοι, οι επιδέξιοι στη θυσία.
με γαλήνια συνείδηση θυσιάζει, στο καλό χωράφι, στους ασκούμενους στην ιερή ζωή.
και η θυσία γίνεται απέραντη, και οι θεότητες αποκτούν εμπιστοσύνη.
στον μη επιβλαβή, ευτυχισμένο κόσμο, ο σοφός επαναγεννιέται.» Δέκατη.