2.
Ομιλία για τη νουθεσία
52.
Κάποτε ο Ευλογημένος διέμενε στη Βεσάλι, στο Μεγάλο Δάσος, στην Αίθουσα με το Αετωματικό Στέγαστρο.
Τότε ο σεβάσμιος Άναντα πήγε προς τον Ευλογημένο·
αφού πλησίασε, απέδωσε σεβασμό στον Ευλογημένο και κάθισε στο πλάι.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Άναντα είπε στον Ευλογημένο:
«Με πόσες άραγε, σεβάσμιε κύριε, ιδιότητες προικισμένος ένας μοναχός πρέπει να εγκρίνεται ως νουθετητής γυναικών μοναχών;»
«Προικισμένος με οκτώ ιδιότητες, Άναντα, ένας μοναχός πρέπει να εγκρίνεται ως νουθετητής γυναικών μοναχών. Με ποιες οκτώ; Εδώ, Άναντα, ένας μοναχός είναι ηθικός... κ.λπ... αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς· είναι πολυμαθής... κ.λπ... τις έχει διεισδύσει καλά με την άποψη· και τα δύο Πάττιμοκχα του είναι καλά μελετημένα αναλυτικά, καλά διαιρεμένα, καλά εφαρμοσμένα, καλά αναλυμένα κατά κανόνα και κατά ιδιαίτερο χαρακτηριστικό· έχει καλή ομιλία, έχει καλή έκφραση, είναι προικισμένος με ευγενική ομιλία, ευχερή, χωρίς τραύλισμα, ικανή να εξηγεί το νόημα· είναι ικανός να διδάξει, να παρακινήσει, να ενθαρρύνει και να ευχαριστήσει την κοινότητα των μοναχών με μια ομιλία για τη Διδασκαλία· ως επί το πλείστον είναι αγαπητός και ευχάριστος στις μοναχές· δεν έχει διαπράξει στο παρελθόν σοβαρό παράπτωμα με κάποια που έχει αναχωρήσει αφιερωμένη στον Ευλογημένο και φορά τον ώχρινο χιτώνα· είναι είκοσι ετών ή περισσότερο από είκοσι ετών. Με αυτές τις οκτώ ιδιότητες, Άναντα, προικισμένος ένας μοναχός πρέπει να εγκρίνεται ως νουθετητής γυναικών μοναχών». Δεύτερο.