21-50.
Οι τριάντα ομιλίες για τη δωρεά και τη βοήθεια στα γεννημένα σε μήτρες και τα λοιπά
362-391.
Προέλευση στη Σαβάττχι.
Καθισμένος στο πλάι, εκείνος ο μοναχός είπε στον Ευλογημένο:
«Ποια είναι, σεβάσμιε κύριε, η αιτία, ποια η συνθήκη για την οποία κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των δρακόντων που γεννιούνται από μήτρα;»...Κ.λπ...
των δρακόντων που γεννιούνται σε υγρασία... κ.λπ...
επαναγεννιέται ως σύντροφος των αυθόρμητα γεννημένων δρακόντων;»
«Εδώ, μοναχέ, κάποιος πράττει διπλά με το σώμα, πράττει διπλά με την ομιλία, πράττει διπλά με τον νου. Αυτός έχει ακούσει: 'Οι αυθόρμητα γεννημένοι δράκοντες έχουν μακρά ζωή, είναι όμορφοι και έχουν άφθονη ευτυχία'. Αυτός σκέφτεται: 'Αχ, μακάρι εγώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο να επαναγεννηθώ ως σύντροφος των αυθόρμητα γεννημένων δρακόντων!' Αυτός δίνει τροφή... κ.λπ... δίνει ρόφημα... κ.λπ... δίνει φωτισμό. Αυτός με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των αυθόρμητα γεννημένων δρακόντων. Αυτή λοιπόν, μοναχέ, είναι η αιτία, αυτή η συνθήκη για την οποία κάποιος εδώ με την κατάρρευση του σώματος κατά τον θάνατο επαναγεννιέται ως σύντροφος των αυθόρμητα γεννημένων δρακόντων».