10.
Η τρίτη ομιλία για τον Κοτθίκα
135.
Η ίδια περίσταση.
Καθισμένος στο πλάι, ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Μαχακόττχικα:
«'Άγνοια, άγνοια', φίλε Κόττχικα, λέγεται.
Ποια άραγε, φίλε, είναι η άγνοια, και σε ποιο βαθμό κάποιος είναι κατεχόμενος από άγνοια;»
«Εδώ, φίλε, ο αδαής κοινός άνθρωπος δεν κατανοεί την ύλη, δεν κατανοεί την προέλευση της ύλης, δεν κατανοεί την παύση της ύλης, δεν κατανοεί την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ύλης. Δεν κατανοεί το αίσθημα... κ.λπ... την αντίληψη... τις δραστηριότητες... δεν κατανοεί τη συνείδηση, δεν κατανοεί την προέλευση της συνείδησης, δεν κατανοεί την παύση της συνείδησης, δεν κατανοεί την πρακτική που οδηγεί στην παύση της συνείδησης. Αυτή λέγεται, φίλε, άγνοια· και σε αυτό το βαθμό κάποιος είναι κατεχόμενος από άγνοια.»
Όταν αυτό ειπώθηκε, ο σεβάσμιος Σαριπούττα είπε στον σεβάσμιο Μαχακόττχικα: «'Αληθινή γνώση, αληθινή γνώση', φίλε Κόττχικα, λέγεται. Ποια άραγε, φίλε, είναι η αληθινή γνώση, και σε ποιο βαθμό κάποιος είναι κάτοχος αληθινής γνώσης;» «Εδώ, φίλε, ο μορφωμένος ευγενής μαθητής κατανοεί την ύλη, κατανοεί την προέλευση της ύλης, κατανοεί την παύση της ύλης, κατανοεί την πρακτική που οδηγεί στην παύση της ύλης. Το αίσθημα... την αντίληψη... τις δραστηριότητες... κατανοεί τη συνείδηση, κατανοεί την προέλευση της συνείδησης, κατανοεί την παύση της συνείδησης, κατανοεί την πρακτική που οδηγεί στην παύση της συνείδησης. Αυτή λέγεται, φίλε, αληθινή γνώση· και σε αυτό το βαθμό κάποιος είναι κάτοχος αληθινής γνώσης.» Δέκατη.