3.
Η ομιλία για το ραβδί
1103.
«Όπως, μοναχοί, ένα ραβδί πεταμένο ψηλά στον αέρα μια πέφτει με τη ρίζα, μια πέφτει με την άκρη·
ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, μοναχοί, τα όντα που έχουν το νοητικό εμπόδιο της άγνοιας και τον νοητικό δεσμό της επιθυμίας, καθώς μεταναστεύουν και περιπλανώνται, μια πηγαίνουν από αυτόν τον κόσμο στον μεταθανάτιο κόσμο, μια έρχονται από τον μεταθανάτιο κόσμο σε αυτόν τον κόσμο.
Για ποιο λόγο;
Επειδή δεν έχουν δει, μοναχοί, τις τέσσερις ευγενείς αλήθειες.
Ποιων τεσσάρων;
Της ευγενούς αλήθειας του υπαρξιακού πόνου... κ.λπ...
της ευγενούς αλήθειας της πρακτικής που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου.
«Γι' αυτό, μοναχοί, πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτός είναι ο υπαρξιακός πόνος»... κ.λπ... πρέπει να γίνει συνεχής προσπάθεια: «αυτή είναι η πρακτική που οδηγεί στην παύση του υπαρξιακού πόνου»». Τρίτη.