1-12.
Η δωδεκάδα ομιλιών που ξεκινά με τον ποταμό Γάγγη
417-428.
«Όπως, μοναχοί, ο ποταμός Γάγγης είναι επιρρεπής προς την ανατολή, κεκλιμένος προς την ανατολή, με κλίση προς την ανατολή·
ακριβώς έτσι, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, που καλλιεργεί τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα.
«Και πώς, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, που καλλιεργεί τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός διαμένει παρατηρώντας το σώμα στο σώμα, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο· στα αισθήματα... κ.λπ... στη συνείδηση... κ.λπ... στα νοητικά φαινόμενα παρατηρών τα νοητικά φαινόμενα διαμένει, ενεργητικός, με πλήρη επίγνωση, μνήμων, έχοντας απομακρύνει την πλεονεξία και τη δυσαρέσκεια για τον κόσμο. Έτσι λοιπόν, μοναχοί, ένας μοναχός που αναπτύσσει τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, που καλλιεργεί τις τέσσερις εφαρμογές της μνήμης, γίνεται επιρρεπής προς το Νιμπάνα, κεκλιμένος προς το Νιμπάνα, με κλίση προς το Νιμπάνα» πρέπει να αναπτυχθεί.