2.
Η δεύτερη ομιλία για την Ουρουβέλα
22.
«Κάποτε, μοναχοί, διέμενα στην Ουρουβέλα, στην όχθη του ποταμού Νεραντζαρά, κάτω από την ινδοσυκιά του γιδοβοσκού, αμέσως μετά τον πλήρη φωτισμό μου.
Τότε, μοναχοί, πολλοί βραχμάνοι, γερασμένοι, ηλικιωμένοι, προχωρημένοι στα χρόνια, έχοντας διανύσει μεγάλη περίοδο, έχοντας φτάσει στο τέλος της ηλικίας, με πλησίασαν·
αφού πλησίασαν, με χαιρέτησαν.
Αφού ολοκλήρωσαν την ευγενική και αξιομνημόνευτη συζήτηση, κάθισαν στο πλάι.
Καθισμένοι στο πλάι, μοναχοί, εκείνοι οι βραχμάνοι μου είπαν:
'Έχουμε ακούσει αυτό, αγαπητέ Γκόταμα -
ο ασκητής Γκόταμα δεν αποδίδει σεβασμό σε βραχμάνους γηραιούς, ηλικιωμένους, προχωρημένης ηλικίας, που έχουν διανύσει μεγάλη περίοδο και έχουν φτάσει στο τέλος της ζωής τους, ούτε σηκώνεται όρθιος ούτε τους προσκαλεί σε κάθισμα'.
Αυτό, αγαπητέ Γκόταμα, είναι αληθές.
Διότι ο αξιότιμος Γκόταμα δεν αποδίδει σεβασμό σε βραχμάνους γηραιούς, ηλικιωμένους, προχωρημένης ηλικίας, που έχουν διανύσει μεγάλη περίοδο και έχουν φτάσει στο τέλος της ζωής τους, ούτε σηκώνεται όρθιος ούτε τους προσκαλεί σε κάθισμα.
Αυτό, αγαπητέ Γκόταμα, δεν είναι πρέπον'».
Σε μένα, μοναχοί, ήρθε αυτή η σκέψη - 'Αυτοί οι σεβάσμιοι δεν γνωρίζουν τον πρεσβύτερο ή τις ιδιότητες που κάνουν κάποιον πρεσβύτερο'. Ακόμη κι αν, μοναχοί, κάποιος είναι μεγαλύτερος, ογδόντα ή ενενήντα ή εκατό ετών από τη γέννηση. Κι αν αυτός μιλάει την ακατάλληλη ώρα, μιλάει για μη πραγματικά, μιλάει για μη ωφέλιμα, μιλάει για ό,τι δεν συμφωνεί με τη Διδασκαλία, μιλάει για μη μοναστική διαγωγή· εκφράζει ομιλία που δεν αξίζει να αποθησαυριστεί, την ακατάλληλη ώρα, χωρίς αναφορά, χωρίς όρια, μη επωφελή. Τότε αυτός θεωρείται ακριβώς ως αδαής πρεσβύτερος.
Ακόμη κι αν, μοναχοί, κάποιος είναι νέος, νεαρός με κατάμαυρα μαλλιά, προικισμένος με ευλογημένη νεότητα, στην πρώτη περίοδο της ζωής. Κι αν αυτός μιλάει την κατάλληλη στιγμή, εκφράζει αυτό που είναι πραγματικό, μιλάει για το όφελος, για τη Διδασκαλία και τη μοναστική διαγωγή· τα λόγια του είναι πολύτιμα, έγκαιρα, λογικά, μετρημένα και γεμάτα νόημα. Τότε αυτός ο σοφός θεωρείται ακριβώς ως πρεσβύτερος.
Υπάρχουν, μοναχοί, αυτές οι τέσσερις ιδιότητες που κάνουν κάποιον πρεσβύτερο. Ποιοι τέσσερις; Εδώ, μοναχοί, ένας μοναχός είναι ηθικός, διαμένει συγκρατημένος με την αυτοσυγκράτηση του Πάττιμοκχα, τέλειος στην καλή συμπεριφορά και στον νόμιμο τόπο που συχνάζει, βλέποντας κίνδυνο στα ελάχιστα σφάλματα, αφού αναλάβει τους κανόνες εξάσκησης εξασκείται σε αυτούς· είναι πολυμαθής, αυτός που θυμάται καλά αυτά που έχει μάθει, αυτός που έχει μεγάλη συσσώρευση μάθησης· εκείνες οι διδασκαλίες που είναι καλές στην αρχή, καλές στη μέση, καλές στο τέλος, με νόημα και φρασεολογία, που ισχυρίζονται την άγια ζωή ολοκληρωμένη και αγνή, τέτοιες διδασκαλίες έχει ακούσει πολλές, τις διατηρεί, τις έχει εξασκήσει λεκτικά, τις έχει εξετάσει με τον νου, τις έχει διεισδύσει καλά με την άποψη· αποκτά κατά βούληση, αποκτά χωρίς δυσκολία, αποκτά χωρίς κόπο τις τέσσερις διαλογιστικές εκστάσεις σχετικές με τον ανώτερο νου, που αποτελούν ευχάριστη διαμονή στην παρούσα ζωή· με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών, έχοντας ο ίδιος κατανοήσει πλήρως με άμεση γνώση την απελευθέρωση του νου και την απελευθέρωση μέσω σοφίας χωρίς νοητικές διαφθορές στην παρούσα ζωή, έχοντας επιτύχει, διαμένει. Αυτές, μοναχοί, είναι οι τέσσερις ιδιότητες που κάνουν κάποιον πρεσβύτερο».
με μη αυτοσυγκεντρωμένους λογισμούς, ευχαριστημένος με την κακή Διδασκαλία, σαν ελάφι·
αυτός είναι μακριά από τη σταθερότητα, με κακές απόψεις, χωρίς σεβασμό.
συγκρατημένος, σοφός στα φαινόμενα, βλέπει με διόραση το νόημα με σοφία.
έχοντας εγκαταλείψει τη γέννηση και τον θάνατο, ολοκληρωμένος στην άγια ζωή.
με την εξάλειψη των νοητικών διαφθορών ο μοναχός, αυτός λέγεται πρεσβύτερος». Δεύτερο.